arabesk günler

Alacânım'a takığım bu aralar...

2012-01-10T13:39:00.002+02:00

Cemal Süreya'ya saygılarla...

2012-01-09T20:29:00.000+02:00

2012-01-07T09:53:00.002+02:00

2012-01-06T12:56:00.002+02:00

Şey ben bi votka-vişne alabilir miyim?

2012-01-02T18:37:00.002+02:00

Bir dönem sonu ama özde yeni yıl şeysi.

2011-12-30T17:40:00.001+02:00

Benim için yıl kavramı tamamen okul dönemlerine bağlı olduğu için, yeni yılın bu hararetli gelişi çok da bir şey ifade etmiyor. Ha eğlenmeyecek miyiz? Tabii ki eğleneceğiz, ne de olsa yurdumda eğlenmek için bu tür sudan sebeplere her daim ihtiyacımız olduğu için, bunun da bokunu çıkararak büyük eğlencelere girişeceğiz yılbaşı gecesi. Yapmayacağım diyenin yalanını seveyim.

Haticeye değil de neticeye bakarsak, aslında tüm yılın bir kritiğini yapmak istese de gönül, ben daha çok (yine okul dönemini baz alarak) senenin yarısının kritiğini yapacağım. Çünkü yılbaşının gelişiyle benim Dil Tarih'in de dönem sonu gelmiş oluyor. Çok hoş kalınlıkta finallerimiz var daha gerçi ama olsun derslerin bitişi dönemin de bitişi demektir zira. Aslında çok da fazla bir kritik yapmayacağım, lafın gelişi söyledim onu. Çünkü "akşam yatınca o gün olanları düşünürüm ve iyi, kötü her şeyi tekrardan yaşarım, sonra da kendime ders çıkarırım" bazında bir insan hiçbir vakit olamadığım için... Şimdi kalkıp da bu dönem neler yaşandı, bana neler yaşattı konusunun üstünde durmam. Çünkü zaten ruhumuza belli ki işlemiştir yaşananlar. Belli ki almışızdır dersleri ve olgunluğu. Önümüzdeki maçların neler getireceğini düşünüp bunun üstüne dertlenmek daha mantıklı gelir bana. Çünkü neyiz? Çünkü endişeli tipleriz, gelecek için dertleneceğiz ki kendimize zindan edeceğiz yaşamayı. Taktiğim budur, vazgeçemem yarimden.

Maç falan demişken, bu güzide dönem sonu yazımda Gençlerbirliği başarısından bahsetmem gerekiyor. Takımı tutmaya başlamamdan itibaren (ki bu dönem başına denk geliyor), acayip bir başarı sıçraması var. Allah katında çok ulvi bir kişilik olduğumu düşündüğümden tamamen bu başarıyı kendime bağlıyorum. Umarız ki (gelecek dönem) başarıları devam eder.

2012, şu an süper hızda ve yoğunlukta gezen astroloji yorumlarına göre; benim için hem çok yorucu, hem de çok rahat geçecek. Bol aşklı ve genelde yalnız olacak. Kariyerimde yükselme ihtimalim var ama aynı zamanda işimi de kaybedebilirim. Yani bilmiyorum İkizler olmanın getirdiği bu sürekli ters köşeye düşme durumu ve zıtlıkların uyumu diye tabir ettimiz muhteşem hayat felsefesi yüzünden midir tüm bu tutarsızlıklar bilinmez ama ben gene de 2012'den pek fazla bir şey beklemiyorum. Neticede Maya'lara inanan bir insanım, can-ı gönülden adamların tahminlerinin doğru çıkmasını ümit ederek ve hepinize musmutlu bir yeniyıl dileyerek (arkadaşlarıma da musmutlu bir dönem dilerim) yazımı sonlandırıyorum.

Hadi canolar sağlıcakla...

Öğrenci evi olamasam da, öğrenci odasıyım.

2011-12-29T11:49:00.002+02:00

Ben dün evi bunlarla donattım.

2011-12-23T12:03:00.000+02:00

Ben gelmişim ama gelişim ben gelmeden önce gitmiş.

2011-12-13T14:26:00.000+02:00

Şu şarkı eşliğinde yazıyorum bu satırları. Onu belirtelim önce.
Bize yüzünü azcıcık gösteren sonra da çekip giden karın ardından her cama bakışımda uçuşan beyaz pamuklar arasam da karşı apartmandaki dairenin astağı çamaşırları görmem de moralimi bir derece stabil tutmaya yetiyor. Neticede asılmış çamaşırlar görmek hayat manasına gelir. Orada kimsenin yaşamadığı ve kırık pencerelere baktığım günler de gelebilir...
Gerçekten Ankara'mda kar gibisi yok. Hemen bir şiire bağlamak istiyorum şu an ama oturup Ankara'nın karı hakkında edebiyat parçalayamayacak kadar boş hissediyorum kafamı. Vizeler bitti, ben bittim, ders bitti, ödevleri yapıp, boş kafayla hocalara teslim ediyorum. Şu sıralar tek fonksiyonum bu. Programlanmış gibi önüme konan imleri okumaktan ve hocadan aferin almaktan başka pek bir şey yaptığım söylenemez. Olsun.
Biz arkadaşlarla grup kurduk, piyanoda ben varım. Bilindik rak parçalarını Çince sözlerle çalıp söylüyoruz. Bu ezikliği nerede gerçekleştireceksiniz diye gelen sorular olacaktır pek tabii. Yabancı yerde değil bizim fakültede Çin Kültür Günü'nde. Yarın var, isterseniz gelin saat 12 civarı DTCF'ye. Ama biz sahne almayacağız, temennimiz adam gibi sahneye çıkabilmek Mayıs'taki Kültür Günü'nde. Ben size haber veririm o zaman. Biz çıkmayacaksak boşuna gelmeyin. Ha ama diyorsanız "Aaa yok ben aşığım Çin kültürüne, illa da geleceğim, illa da göreceğim"... Buyrun her daim kapımız açık.
İstanbul'a gitmek istiyorum bu aralar. Nasıl olur da canım ciğerim Ankara'mdan ayrılmak istediğimi ben de merak ediyorum ama geliyorlar arada böyle insanlara. Sanırım "eski"ye ihtiyacım var biraz. Eskiye ait her şeye. Yenilik güzel, hoş. Yorucu.

2011-12-10T17:19:00.001+02:00

Kasım 24, 2011

2011-11-24T20:31:00.001+02:00

Bugün de böyle olsun.

2011-11-20T10:44:00.001+02:00

Artık kabak tadı vermeye başladığını biliyorum ve sürekli bi insanın kendi kendine de aynı şeyleri düşünmemesi gerektiğini daha da iyi biliyorum. Kendi kafamı meşgul ettiğim yetmezmiş gibi sizin de kafanızı kurcalamamam gerektiğini de çok iyi biliyorum. Tüm bunların yanında bir yerlerden isyan etmem gerektiğini, gerçek hayatta bulunamayan bu ifade özgürlüğünü sanal ortamda değerlendirmemin hazinliğini ve aynı zamanda ruh sağlığımı korumam açısından -evet aynı konuları onar, hatta yüzer defa- sizinle paylaşmam gerektiğini de bir yandan biliyorum. Tüm bu bilgi bombardımanı arasında net düşünebilmenin zorluklarını da -siz- biliyorsunuz.

Sıkıldım çünkü. Etrafımda "Hangi kitabı okuyorsun şu an?" diye sorabileceğim bir insan olmadığı için sıkıldım. Siyaset yaparken, milliyetçilikle solculuk arasındaki uçurumları değerlendirirken, bir anda "Ya Karl Lagerfeld'in son defilesini gördün mü?" diyip ondan sonra da "Bence hayır Gençlerbirliği küme düşmeyecek" diyebilme özgürlüğüm olmadığı için sıkıldım.

Neyse yazıyı da uzatmıyorum zaten. Yazı yazmaktan bile sıkıldım.

Kader hep.

2011-11-14T17:14:00.001+02:00

Yine bir Facebook dondurma vakasıyla karşı karşıyayız. Tabii ki iki hafta sonra açacağım ama olsun şimdi büyük bir oluşum var önümde: Vizeler. Yani finaller geldi diye bir haber vermek isterdim, daha bir ciddi, daha bir popo tutuşmasına uygun olurdu ama ne yazık ki şimdilik sadece vizeler var önümde. Ama lütfen küçük görünmesine rağmen en az finaller kadar ağırdır, biliyorsunuz. Küçümseme yapmayalım ve benim Facebook dondurma nedenimi gayet ciddi bir sebebe bağlayalım.

Tabii Facebook çıkınca hayattan, gazetelere, kitaplara daha sıkı bir sarılma hali oluyor insanda. E bir de tabii adam gibi oturup biraz ders çalışıyorsun, yeni Çince kelimeler öğreniyorsun. Sizde de böyle oluyor mu? Çince kelime öğrenmek daha kolay oluyor Facebook yokken, bak hakkaten bir deneyin.

Kafam da boşaldı sanki biraz. Radyo ODTÜ'yü açıyorum sabahtan akşama kadar ooh... Sırf Modern Sabahlar'ı dinleyebilmek için saat 7:30'da kalkıyorum, bak lan itiraf ettim. Ankara'da olanlarınız yaşadı, açıp dinleyebilirler yolda falan ama İstanbul'dakiler için üzülmedim değil, siz de internetten falan açın dinleyin hacıtlar n'apalım, kader hep.

Abi bildiğin geyik yapıyorum, ne yazacağını bilmeden başlayınca böyle oluyor, hoş bir durum değil çünkü blogum -olmayan- imajını bozuyorum gibime geliyor şimdi bana. Mala bağlayıp ottan boktan bahsetmek hoş değil. Ben de istemez miydim, bir siyaset blogum olsun, bir din blogum olsun ya da hadi hiçbiri olmadı bir moda blogum olsun. Oturup tek bir konuda ahkam keseyim....

Neyse bi de bizim sınıfta kaloriferler yanmıyor, bazı derslere Japonca dersliğinde giriyoruz, orası sıcacık, adamlar refah içinde yaşıyorlar ama bizim Sinoloji dersliği niyeyse üvey evlat. Genel fakülte içinde de öyleyiz biz zaten. Bunu kabul edip girdik ama bölüme. Sinoloji ezilir. Böyledir. Kaloriferleri açsınlar.

Ankara manyak soğudu. Dişlerim kırılacak sokakta titremekten. Bir süre sonra diniyorum, vücudum istemsiz kasılmalarından vazgeçip böyle bi insan kıvamına bürünüyor ama o bürünmeye varana kadar allah nasıl bir titreme. Hoş değil hacıcığım. Soğuk güzel ama. Sıcak olmasın da.

Bu yukardaki fotoğrafı da niye koydum bilmiyorum ama arşivimde rastladım, bir ara çekmişim. Ben Mc sevmem zaten yiyeceksen Burger daha iyi. Evet neyse, hadi öptüm.

Şey, bunun çevirisini ben yaptım.

2011-11-13T10:52:00.001+02:00

İçimden pembe geçmiş.

2011-11-02T16:12:00.001+02:00

Ne zamandır yazasım yok, yazma keyfim yok, yazacak şey yok.
Çok da önemli değil zaten çünkü bir şeylerin söylenmeden anlaşıldığı zamanlarda yaşıyoruz. Hayır bu yazı melankolik olmayacak. Her ne kadar şu sıra dinlediğim tüm şarkılar öyle olsa da.

Evet neşelenelim biraz. Şimdi ben buraya pembe pembe fotoğraflar paylaşmak istiyorum ama yok şu an elimde. Adam gibi çekmeye tekrardan başlamam lazım. Bir tek bu var galiba arşivimde:

Bu da hüzünlüymüş aslında bak. Halbuki ben pembe diye koymak istemiştim. Pembe genelde neşeyi temsil ediyor ya... Ya da ben öyle sanıyorum, öyle yanılıyorum. O yüzden herhalde şu sıralar telefon kabımdan, kullandığım kaleme, ojelerimden, bileziğime kadar her şeyim pembe. Bu sefer tutmadı ama neşe.

Aman vallahi bilmiyorum. Hayat bir durağan. Mutsuzluktan da değil aslında. Bahardan bahardan... Sonbahardan. Herhalde. Yani biz en azından öyle kabul edelim. İçinde "bahar" geçen sonbahar da hüzünlü, içinde "pembe" geçen yukardaki fotoğraf gibi.

Bu yazı melankolik olmayacaktı.

Bugün.

2011-10-29T09:50:00.001+03:00

Gelecek nesillerin Türkiye'de Cumhuriyetin ilanı günü, ona en merhametsizce hücum edenlerin başında, cumhuriyetçiyim iddiasında bulunanların yer aldığını görerek şaşıracaklarını asla farz etmeyiniz! Bilâkis, Türkiye’nin münevver ve cumhuriyetçi çocukları, böyle cumhuriyetçi geçinmiş olanların hakikî zihniyetlerini tahlil ve tesbitte hiç de tereddüde düşmeyeceklerdir.

Mustafa Kemal ATATÜRK

Ankara, 1927

Bu kadar çok insan teker teker ölürken...

2011-10-24T19:20:00.001+03:00

Piçlik üzerine fikirsel beyanatlar.

2011-10-19T21:49:00.001+03:00

Ben şimdi buraya "canım yanıyor" yazabilirim. "Yastayım", "ah o anaların nasıl kalbi acıyordur şu an" yazabilirim. Ne işe yarar? Bir kere; inandırıcı olur mu? Ve hakkaten de o anaların canlarının nasıl acıdığını anlayabilir miyim? Ben anne değilim. Ben ailemde çok sevdiğim birini de kaybetmedim, evet akrabalarımdan ölenler oldu ama ben onları "akraba" olarak seviyordum bir tek, çok bir paylaşımım olmamıştı yani. Sadece bir kere gerçekten canımın yandığını hissettim, ölüm anlamında, o da arkadaşımın ölümünde oldu. Hakikaten ağladım, hakikaten canımdan can koptuğunu hissettim. Yani şöyle bir özetlersek benim hayatımda sadece bir kere canım acıdı, bir kere ölüm gördüm. Ölümün ne demek olduğunu çok da bilmiyorum o yüzden. Yani ben "26 can gitti" haberini okuyunca üzüntüden çok, üzülmekten çok, kızgınlık hissediyorum.

Üzülemem, evet o kişilerin annelerinin çektiği acıyı düşünürek onlara acıyabilirim, evet o kişilerin sevgililerinin/eşlerininin çektiği acıları düşünerek moralimi de bozabilirim. Ama ben onları için hakkaten canımın yandığını hissedemem. Çünkü ne hiçbirini tanıyorum, ne de onlarla bir şey paylaşmışlığım var.

Tek bir şey biliyorum...

Bu ülke piçlerin elindeyken, bir sürü can verilerek o piçlerden alındı. Bu ülkenin dertleri bu şekilde ne yazık ki bitmedi. Ülke tarihi boyunca bir sürü piç türedi, bir sürü piç sorun çıkardı ve bir sürü piç yine yenildi. Bu ülke için birçok insan piçler tarafından öldürüldü. Gerek iç nedenlerle, gerekse dış nedenlerle. Bu ülkede hala birçok piç yaşıyor, bazen başımıza geçiyor, bazen muhalefete oturuyor, bazen bizim ortabahçede slogan atıyor, bazen de arka kantinde tekbir getiriyor. Yani anlayacağınız piçlerle çevrili zaten etrafımız. Ama tüm bu piçlik potansiyelinin içinde bir de kendi yağında kavrulanların dışında eline silah alıp insan canı alan piçler mevcut. Kendini allah sanan. Ha evet bu devletin askeri de eline silah alıp insan öldürür. Terörist de öldürür de, aslında insan öldürür. Çünkü piçlik yapanlar hali hazırda insan öldürüyorlardı. Yani aslında piçler insan öldürmese, askerler de insan öldürmez. Bu basit bir denklem. Yani şimdi bu piçler "özgürlük" adı altında can almaya başlayınca, e yani şimdi bu çizgifilmlerde falan bile görülüyor, illa ki bu "can alma" işleminin bir karşılığı olur. Çok zor değil. Piçlik yapan piçlik bulur. Hayatın basit kurallarından biri.

Neyse,

demeye çalıştığım şey; bu ülkede insanlar piçler tarafından öldürülüyor. O piçler birgün gelir; değil 26, tüm Türkiye'yi öldürmek zorunda kalır. Ama kötü bir haberim var... Ulan gerekirse tüm Türkiye ölür ama yine de bu vatan Türkiye olarak kalır, bu dil Türkçe olarak kalır, ister kardeş kardeş oturursun, istersen de çektirip gidersin. Bu kural böyle korunur.

Felsefik ve mitolojik girişimler yapmak için kitaba girdik.

2011-10-18T15:12:00.001+03:00

Millet danaya girer, koça girer, biz yemin ediyorum kitaba girdik. Fakülte girişinde masa kurup kitap satmaya çalışan tipler vardı bizim. Geçen seneden beri durdurup "bak günde 1 liraya kitap alıyorsun" diye bizi kandırmaya çalışırlardı ama biz nedense uyuşturucu satmaya çalışıyorlarmış gibi uzaklaşırdık oradan. Bir de -sanki çok bir etkisi olacakmış gibi- bedava ayraç dağıtırlardı.
Bugün yine Farabi'ye giderken durdurulduk, aslında benim dikkatimi çeken bir Yılmaz Güney biyografisiydi, saf saf bana satmaları için yaklaştım masaya. Tek satmıyorlarmış kitapları, sonradan öğrendim. Neyse bu sırada adam "biz dinledik ağabey" dememe rağmen başladı yeniden kampanyaları anlatmaya. Çakılıp kaldık oraya. Bir de belirtmeden geçemeyeceğim; Ankara dondurucu soğuk! Nasıl anlatayım bilemedim şimdi ama bizim ana bina ince, yataylamasına uzun bir bina, yani ortabahçeden Farabi'ye, oradan da sokağa çıkmak için ana binanın eni kadar bir alanı kısacık yürümen gerekiyor. Ne yazık ki bu kısacık mesafenin iki ucunda da açık alan olduğunu düşünürsek ve Dil Tarih'in de 1936 yılında yapılan bir taşbina olduğunu göz önünde bulundurursak Ankara'nın dışardaki 5 derecelik soğuğun bu küçük alanda 2 derece daha azalarak hissedilen değer olarak 3 dereceye falan indiğini anlayabiliriz. Ceyranla birlikte.
Neyse işte bir yandan ben elektrik akımına kapılmış gibi titriyorum, bir yandan adam anlatmaya devam ediyor. Anlattı da anlattı... Şimdi bir tane set alırsan ayda 30 lira ödüyorsun, 12 taksit mi ne... Eğer 3 set alırsan ayda 38 lira ödüyorsun bir de hediye bir set veriyorlar, ha 4 sete girersen ayda 48 lira ödüyorsun yine bir hediye daha set veriyorlar. Yani illa ki bizim bi kazıklanışımız vardır burada, yukarıda rakamları verdim siz neyin ters olduğunu söylersiniz bana sonra. Yalnız, dikkatinizi çekerim orası Dil, Tarih ve Coğrafya Fakültesi! Bizim matematikle alakamız yok! Şimdi sen benim önüme böyle bir hesap koyarsan ben sadece "ulan o zaman bi set almak acayip kazık oluyor yaa" mantığını kurabilirim tek başıma.

Neyse sonuç olarak tabii 4 seti birden tek başına almıyorsun, aksine üniversite ortamı... Herkes birleşip bir şeyler yapıyor. Biz de Bekir, Berkcan ben sütkardeşler olarak 4 sete girdik. Bildiğin kitaba girdik. Bakalım her ay düzenli olarak yatırmamız gerekiyor, yoksa ananın babanın adresini telefonunu da alıyorlar, gidip onlardan istiyorlarmış...

2011-10-15T21:32:00.002+03:00

2011-10-14T14:56:00.002+03:00

Bu makineler şimdi benim çocuklarıma mı kalacak?..

2011-10-14T12:49:00.003+03:00

Aslında bu olay yaşanalı bayağı oluyor ama siz yoğun iş hayatıma verin bu gecikmeyi.

Biliyorsunuz zaten eski şeylere özellikle de fotoğraflara olan zaafımı, e o yüzden de bir şekilde tahmin etmeniz gerekirdi benim eninde sonunda eski makinelere saracağımı. Yukarıda görmüş olduğunuz (bir de şu an göremediğiniz polaroid var) makineler de benim ilk eski makinelerim oldu. İkisini de ben almadım aslında. Sağdaki Lubitel üniversite arkadaşlarımın birleşerek aldıkları bir doğum günü hediyesiydi. Doğum günümde okul kapalı olduğu için ve herkes memleket semalarında gezindiği için elime biraz geç ulaşmıştı. Olsun, geç olsun, güç olmasın.
İkincisi de babamın bana diğer makineden habersiz olarak aynı anda aldığı bir 1910 yapımı körüklü fotoğraf makinesi. Satın aldığı yerde çalışır durumda olduğunu ve piyasada satılan bilmemne filmlerinin buna uyumlu olduğunu söylemişler, dolayısıyla mutluyduk yani biz ailecek.

Benim elime bu makineler geçtiğinde nasıl bir tepki verdiğimi artık bi zahmet düşünün.

Neyse bunlar bütün yaz işte elimden düşmedi ama filmsiz oldukları için öyle sadece bir inceleme, karıştırma dönemiydi bu. Ankara'da eski film satan adresleri de aldım, bekledim buraya gelmeyi. En sonunda okullar açılınca ben de gittim filmleri almaya. İlk önce bizim körüklüyü çıkardım masaya. Zaten fotoğrafçıda da 70 yaşlarında bir amca ilgilendi benle eski makine diyince. Adam körüklüyü görünce "Oooo, bu tam koleksiyonluk parça" dedi. "Şey benim elimde bu filmler var, bunun içine oluyormuş" dememle birlikte "Hayır canım, bunun filmleri artık hiç yok ve senin elindekiler de buna asla uymaz"ı yapıştırdı. Gözlerim dolu dolu ben "Ama bizim aldığımız yerde bana olacağını söylemişlerdi" dedim. "Onlar makinelerin mekanizmalarını bilmedikleri için öyle şeyler söylerler ama bak..." diyip başladı makineyi sökmeye ama görmeniz lazım... Şak şak şak orayı açıyor, burayı çıkarıyor, sanki evinde kullandığı 50 senelik makine. Gösterdi bana filmin yerine oturmayacağını falan tamam dedim artık ne diyeyim, sen bunu vitrinine koy dedi, geri verdi bana. Ama amca benim vitrinim yok ve ilerki evimde de hiç olmayacak diyemedim, neyse.

Bunun üzerine çıkardım Polaroid'i masaya. Adam gördüğü gibi "üzgünüm bunların filmleri artık üretilmiyor" diyip kestirip attı, "ama nasıl, hiçbir yerde mi yok" diyince acıyıp "sana bir adres vereyim, git oraya bak ama sanmıyorum" dedi. Ona da tamam. Zaten orada da bulamadım.

Son olarak Lubitel'i koydum önüne. "Hah buna bu filmleri takabilirim işte" dedi. Bende tabii bir mutluluk manyaklar gibi, yine şak şak taktı filmi, nasıl kullanmam gerektiğini de gösterdi, sokağa fırladığım gibi bir yerleri çekmeye çalıştım zaten, çoğu bulanık çıkacak diye bekliyorum. İçindeki çekim sayısı daha bitmedi, dolayısıyla tarayıp buraya koyabilecek derecede fotoğraflar elde edebilirsem şayet, bir süre sonra sizinle de paylaşacağım...

Sonuç olarak iki makine elimde patladı. Hadi Polaroid'i ucuza kapamıştım ama diğer körüklü birazcık girdi bize. Neyse gözünü sevdiğimin vitrininde sergilenecek o! Böyle bir durum yaşandı yani.

Şimdi ben hala o zurna sesini kulaklarımda duyduğum için...

2011-10-13T00:16:00.004+03:00

Herhalde şu an zihnimin nasıl yorgun olduğunu size tarif etmeye kelimeler yetmez. Ha çok çalıştığım için falan değil, tamamen sosyal ilişkiler, okul muhabbetleri, aktiviteler falan yüzünden... Hani öyle de Avrupai tarzda yaşıyoruz yani "şekerim neler yaptım bugün bilemezsin" tarzında...

Yok la. Beyin yorgunluğum biraz da bu akşam Sinoloji bölümü olarak katıldığımız Çin Geleneksel Müziği Orkestrası konseri yüzünden... Yani müzikler iyi miydi, hoş muydu, tabii öyleydi ama hacıt oraya bir zurna koymuşlar, bi böyle kedi viklemesi sesi çıkaran bazı aletler vardı, ya allah aşkına bu da kafa, bu da beyin, neden ırzına geçiyorsun ki, biraz daha sakin, daha bi' rahat, bi' bi' şey olun lütfen ya...

Gerçi zurnacının nefesi insan-üstüydü, hakkını yememek lazım. Anlatılmaz dinlemeniz lazımdı. Kesinlikle o zurnacıya varmaya karar verdim, bu böyle yürümeyecek.

Bir de önümdeki canla başla, işe yüreğini katarak, Çin'e duyduğu tapma noktasındaki sevgiyi her alkışına yansıtan hafif tırlak amca olmasa konser nasıl geçecekti bilmiyorum...

Sinoloji bölümü olarak çok faaliz. O etkinlik senin, bu etkinlik benim dolaşıyoruz, başka bölümlerde yoktur ha bu, ciddiyim. Bir de gittiğimiz tiyatro önlerinde, konser salonu merdivenlerinde falan klasikleşmiş bölüm fotoğrafı geleneğimiz var. Aklımda direkt böyle arkaya kocaman yeşil perde asıp önünde bölümü topluca çekip, sonra da photoshopta Çin'e, Romanya'ya, İngilitere'ye falan gitmiş gibi yeni yeni maceralar yaratmak var. Bölüm başkanından izin çıkarsa yaparım.

Bilmiyorum bu aralar konuşacak başka şeyim yok. Gezsem bile Çince beynimin %80'ini kaplıyor, bu yüzdendir ki sosyal ilişkilerimde daha bir becereksiz oldum. Mesela o günkü sosyalleşme oranım ne kadar artarsa, akşamki mutsuzluk oranım da bu doğrultuda artıyor...

Mutlu olmak için sosyalleşmem lazım. Sosyalleşince de mutsuz oluyorum. Neyse Sinoloji okuyorum ben ya.

Saçımı boyatmış gibiyim.

2011-10-11T10:49:00.003+03:00

Blogu uzun süredir takip edenler varsa, uzuuuuun zamandır tasarımının değişmediğini de bilirler.
Hele de benim gibi iki güne bir cep telefonu duvar kağıdını bile değiştirmeden duramayan bir kız çocuğu için ne kadar değişik bir şey olduğunu da anlarsınız.
Cesaret edememiştim bugüne kadar ama blogger yeni temalar icat etmiş, baktım hafif Tumblr esintili bir şey, dedim ben Tumblr'ı severim, candır, e madem dedim böyle olsun o zaman tasarım.

Bir daha eski tasarıma dönmemin imkanı yok, korkuyorum.

2011-10-09T20:36:00.004+03:00

Bu küçük adam meğersem benim babammış.

2011-10-07T23:18:00.003+03:00

Ekim 6, 2011

2011-10-06T21:53:00.003+03:00

2011-10-05T10:16:00.002+03:00

Bir şeylerden korkuyorum şu sıralar. İçimde bi çekilme var. Endişe nedenimi bilmediğim için daha da rahatsız edici bir durum oldu.

İyi değil.

Sabır ver allah.

2011-10-02T11:10:00.002+03:00

Gönlümden koptu.

2011-10-01T17:39:00.004+03:00

Belki de zaten daha önce gördünüz ama...

2011-09-30T11:36:00.004+03:00

Hepsi burada

Sadece bir ay neyden ses çıkarmaya çalışmayı düşünüyorum.

2011-09-29T09:26:00.000+03:00

Sabahın köründe ayağa fırlayıp bu kadar heyecanlı bir şekilde hazırlanmamın tek nedeni var; o da yıllardır hayalini kurduğum ney üfleme-neyzen olabilme hayali. La bebe sen bi önce o neyden ses çıkar sonra neyzen olma hayalleri kurarsın diyebilirsiniz. Her şey büyük hayallerle başlar azizlerim.

Neyse yani zaten konunun özünü daha ilk paragraftan verdim. Geçenlerde süt kardeşlerim Bekir ve Berkcan'ı da peşime takarak internetten bulduğum kurs adresine gittim. İlk gittiğimizde kapı kilitliydi, ümitsizlik içinde geri dönecekken oradaki zili fark ettik, meğersem adam aşağıda ney üretiyormuş, geldi açtı kapıyı. En kibar tavrımı takınarak "Ney kurslarınız devam ediyor mu?" acaba diye miyavladım. Adam "evet ediyor ama bizim bazı şartlarımız var, onlar olmadan kursa başlayamazsınız" deyince zaten ortamda gergin bir rüzgar esmeye başladı. Ben de ne diyeceğimi bilemedim. Artık adam benim suratımdaki karışık-zavallı ifadeyi çözmüş olacak ki, durumu açıklığa kavuşturmak için "zamanınız varsa anlatayım" diyip bana oturmamı işaret etti. Bu işareti bir emirdi zaten, hemen çöktüm.

Şimdi tek tek söylemeyeyim ne dediğini ama özde "eğer iki günde korkup kaçacaksan, uğraşmayacaksan, şimdiden git. Yıllarını vermen lazım neye, ben iki ayda öğrenirim giderim düşüncesini kafandan at. Ney, tasavvuf, Türk müziği bir yaşam felsefesidir. Bir kere içine girdin mi zaten sen o felsefeyle yaşamaya başlarsın." Ben tüm bunların üstüne yine karışık-zavallı bir yüz ifadesi takınarak "Evet istiyorum" dedim yine miyavlayarak. Adam bunun üstüne tekrar "istiyor musun?" diye sordu. "Evet istiyorum, alacağım kurs" dedim bu sefer sesim biraz daha gür çıkarak. Sonrasında biraz durup "sabırlı bir insan mısın?" dedi. Artık orada patlayarak "hacı Çince öğreniyorum, sen neyin sabrından bahsediyorsun, Çince la bu!" diyecektim ki ufak bir kafa hareketiyle yeniden "evet" dedim. Ve sonuçta biraz daha bizim okullardan konuşma, genel müzik anlayışı ve son olarak da hocamın muhteşem sesiyle söylediği bir Kırgız türküsüyle kaydım son bulmuş oldu. Genel haliyle gergin bir ortamdı ama bun hocanın kendi kişiliğinden kaynaklanıyordu sanırsam, bilerek yaptığını sanmıyorum yani.

Neyse yani bu kızın bugün saat 4'te dersi var.

Odamın perdeleri kırmızı olduğu için içerdeki ışık kırmızı.

2011-09-25T15:21:00.002+03:00

Okul falan başlıyor bi gerginlik var üstümde. Saçma sapan şekilde dolanıyorum ortalıklarda. Bir de bünyede "la zaten it gibi çalışacağız 8 ay, bari şimdi dağıtalım" mantığı oluşmaya başladı, her akşam başka bir yerde kafalar dağıtılmaya çalışılıyor. Halbuki 8 ay falan çalışılacağı da yok, ilk zamanlar "hadi biraz asılalım" heyecanında olsan da, sonrasında sadece sınavlardan önce atara geçip, günü kurtarma derdine düşüyorsun. Ama hayır, sosyal inekler olacağız biz. Şimdi dağıtıyoruz ama pazartesi zaten okul açılacağı için Sinoloji'nin beni dağıtması çok yüksek olasılık.

Bir de böyle yeni insanlarla tanışmaya başladım şu sıralar. Kafana göre kaç tane buldun diyeceksiniz, pek yok... Ama arada çıkar ya bazı tipler "ya allasen benim bunla arkadaş olmam, çok yakın olmam, tüm hayatımızı sitcom tadında yaşamamız lazım" dediğin... Var öyle bir-iki kişi. Ne yazık ki insan egosu ve yaşam tarzı bu tip şeylere aradaki o anlaşma, kaynaşma, arkadaş olma faslını atlamadan geçemiyor. Ki bence gereksiz. Çünkü biliyorum zaten iyi arkadaş olacağımızı, ne gerek var gereksiz protokole... Yapamıyorlar işte, sanki insanın hayatındaki insanlar o insana yetecekmiş gibi bi hava var herkeste. İnsan insana doyar mı hiç?.. Ne kadar çok, o kadar zenginlik.

Tüm bunlarla uğraşırken işte akıl sağlığımı da korumaya çalışıyorum bir yandan. Başımda bazı dertler var, duygusallıklar falan ama artık düşünmüyorum (desem yalan olur) ama yazmıyorum en azından. Yani ben de bilirim burayı ağlama duvarına çevirmeyi, özlü sözler paylaşmayı, nasıl acı çekilirmiş şarkı sözleriyle süslemeyi... Yapmıyorum ama hem kendim için, hem sizin için. Çünkü zaten bilmenizi de tavsiye etmiyorum. Çünkü herhalde şu yaşadıklarımın dizisi çekilmeye kalksa, RTÜK'ten geçmez, halkı kötü etkilediği için ve içinde çarpık ilişkiler yüzünden. Daha Türkiye'nin hazır olduğu konular olduğunu düşünmüyorum bunların. Belki birgün konuşuruz.

Şarkı sözleri demişken, ben normalde ezberlediğim şarkının sözlerini bile bilinçli olarak söylemeyen, otomatiğe bağlamış tarzda ne dendiğini önemsemeyen bir kişiyken oturup dinlediğim şarkıların sözlerini incelemeye başladım. Duygusallaştım herhalde artık. Ama adamlar yazıyor.

Yarın da okul açılıyor, hayırlı olsun.

Eylül 23, 2011

2011-09-23T10:44:00.002+03:00

Hayır, bu reçelleri ben yapmadım.

2011-09-19T17:44:00.002+03:00

SM 8 - Ben aslında tatlı bir huzur almaya gelmiştim bakkaldan.

2011-09-18T10:31:00.002+03:00

- Bak ben sana söylüyorum şekerim, eğer Rıza o kıza o parayı vermeseydi, şu an bırak ev sahibi olmayı, kıçına giyecek dona bile sahip olamazdı o kız.
- E öyle diyorsun da tatlım, o adam gelmeden önce de kız iyi para kazanıyordu ki. Tamam şu anki durumunda değildi belki ama yine de başını sokacak yeri vardı yani...

Başımı kapıya doğru çeviriyorum. Tatlım'la Şekerim gelmiş. Görmezlikten gelsem, onlar illa ki beni görecekler... Bir süre gözlerim dolu dolu çaresizliğimi sessizce haykırarak Bakkal Mustafa'ya bakıyorum ama o benden beter halde, bakkal dükkanını açtığına küfreder tarzda kızlara bakıyor.

Tatlım'la Şekerim, mahalleli arasında bu adlarla anılan ama asıl adları Merve'yle Betül olan iki adet kendi şahıslarına münhasır hayatlarına dizilerde yaşayan, tek konuşma konuları o hafta baş karakterlerin ne eylemlerde bulunduğu olan ve dizi izlemek-tığ işlemekten arta kalan vakitlerinde de alt mahalleden yavuklularıyla gizlice parkta buluşmak olan çok sevgili sakinlerimizdir.

Merve garip bir şekilde işleme konusunda doğuştan gelen bir yeteneğe sahiptir. Hatta Neriman Abla'nın bile arada ondan örnek almaya gittiği söylenir. Ben daha çok bu yeteneğinin babası tarafından geliştirildiğine inanıyorum. Zira adamın evde olduğu sürelerde Merve'nin dışarı çıkma ve televizyon izleme aktiviteleri tamamen yasaklı olduğu için ve tahmin edeceğiniz üzere gazete veya kitap okuma gibi hobilere de sahip olmadığı için kendisini tığ, yün işlerine vermiş ve bu alanda değme ev hanımlarına taş çıkaracak bir yüceliğe erişmiştir.

Yine Nesrin Abla'nın bitmek bilmez dedikodu seanslarından birinde öğrendiğim üzere Merve'nin kendini çeyiz yapmaya adadığı ve bavulları, torbaları aşan bir dantel koleksiyonu olduğu rivayetler arasında. Bu dantelleri bir sır gibi sakladığı ve hiç kimseye göstermediği için haberi doğrulayamıyoruz ama Nesrin Abla dantelleri gördüğüne yemin billah ediyor. Hayır bu konu neden bizi ilgilendiriyor, orasını hiç sormayın.

Betül'ün uzmanlık alanıysa daha çok magazin. O daha pasif ve anti-üretken bir şekilde, çeyiz konusunda kendini hiç sıkmayarak, zamanını magazin programları izleyerek ve yer yer parası olduğunda cadde üzerindeki büfeden aldığı magazin dergilerini tetkik ederek yaşamını sürdürüyor. Magazin konusunda kendisiyle bir konuşmaya girdiğinizde ezici bakışlarıyla önce sizi küçümser, sonra da gerçekten takdire şayan hafızasıyla tek tek size durumu, onları, şahısları sayıp bir güzel laflarını soktuktan sonra ortamı terk eder. O yüzden kendisiyle bırakın magazin konusunda konuşmayı, mümkünse tek çift laf bile etmem.

İşte bu korkulu dakikalarda Bakkal Mustafa'yla iyice gerildiğimiz esnada Tatlım bir anda adımı haykırıyor...

-Aayyy! Ünikli! Nasılsın tatlım?
-İyiyim Merve, seni sormalı?
-Tatlım biraz kötüyüm aslında, dün Murat biliyorsun bir kaza geçirdi, merakla bekliyoruz ne olacak...

Murat'ın bir dizi kahramanı olduğunu varsayıyorum ve daha fazla üstelemeden paketlerime yöneliyorum. O sırada Şekerim de Bakkal Mustafa'yla bir şey konuşuyor.

-Ama böyle olmaz ki Mustafa Amca! Hiç takip etmiyorsun televizyon falan... Yeni ürünler nelermiş, benim müşterilerim bundan ister mi acaba diye hiç düşünmüyorsun.
-Kızım dediğin şeyin aynısı var işte burada, adını değiştirince mi kıymete biniyor...
-Olur mu hiç öyle yaaa! Benim dediğim daha kaliteli, hem Aşk-ı Memnu'da da onu kullanıyorlar. Bir bildikleri var herhalde ki onu kullanıyorlar. Bence senin görevin bu mahallenin bakkalı olarak bize en iyi hizmeti sunmak.
-Bak kızım beğeniyorsan alırsın, beğenmiyorsan da gidersein büyük marketlere orada ararsın Aşk-ı Memnu markanı, bana bulaşma, tepemi de attırma.

Biliyorum ki Bakkal Mustafa bu ikiliyi zaten sevmez, bir de şımarıklıklarına hiç gelemez...Ortamın gerildiğini hissediyorum. Yavaştan sıvışsam acaba ayıp mı olur diye düşünüyorum ama herhangi bir ses çıkarırsam illa ki Şekerim bu marka konusunu bana da onaylatmak isteyecek. Mırın kırın edecek hiç halim yok, o yüzden kapıya doğru götüm götüm ilerliyorum. Tam kapıdan çıkıp vitrinin önünden acele adımlarla yürüyorum ki, dükkanın içinden boğuk bir ses geliyor.

-Sana da iyi günler Üniklicim! diyor Şekerim.

Böyle çok tatlı bi şey var...

2011-09-14T09:52:00.002+03:00

Bir Evde Tek Başına Anatomisi

2011-09-13T20:38:00.001+03:00

Acayip triplerdeyim hacı şu sıralar. 20 yaşına gelmiş dana kadar bir genç olarak ilk defa bir evde yalnız yaşama aktivitesini yaşıyorum. Anneanne Kuşadası'nda, anne-baba zaten İstanbul'dalar, öyle keyifliyim öyle keyifliyim ki hiç girmeyelim oralara çünkü blogumu anne-babam da okuyor şimdi, günahtır onları özlemediğimi sanmasınlar. (anne-baba sizi çok özlüyorum.)

Şimdi ben bildiğin ev hanımı oldum. Lütfen kıçınızla gülmeyiniz, çünkü duyuyorum. Ben hakkaten ev hanımı oldum. "Ay köfte kızarttım, tüm ev koktu", "nasılsa çorba içtim canım, makineye koymayayım, şöyle bir çalkalayayım yeter", "ay banyo hep saç olmuş, el süpürgesiyle bi üsten alıyım şöyle" modundayım devamlı. Geçen pike falan topladım balkondaki ipten. Yani bilmiyorum acayip bi tripteyim şu an, kimse durduramaz beni.

"Kızım gece korkmuyor musun evde yalnız, nasıl uyuyorsun" diyenlere de... Ayıptır söylemesi osura osura uyuyorum derler ya, aynen o hesap. Anneannem zaten okumuyor burayı rahat rahat konuşayım; valla gelmese de olur yani, acayip mutluyum şu halimden. Cumartesi ne yazık ki teşrif edecek, gönül isterdi ki biraz daha takılsın oralarda ama kuzenimle aynı fikirdeyiz; bir hafta bir haftadır, bunu bulamayanlar da var.

Bir de nasıl bir heyecan, nasıl bir havalar bende daha yalnız yaşamaya başlamadan önce... Efendime söyleyeyim sabahlara kadar eğleneceğim, gecenin bir körü eve geleceğim, arkadaşlarla acayip takılacağız falan mavalları okuyordum ben... Şimdi ne oldu, üç gündür 11 demeden evdeyim aga. Anneannem olduğunda içip 12de eve girip bi de bu yüzden gerginlik yaşatıyordum, neden bilmiyorum şimdi hesap soran yok ama ben sürekli evdeyim. Ters işler bunlar işte. Gerçi biraz da benim zirzop arkadaşlarım yüzünden oluyor. Kimi der ben daha memleketteyim, kimi der 12den sonra otobüs yok geçikemem, kimi der annem burda...

Neyse yani işte şu sıralar böyle geçiyor. Okula falan da uğradım, bizim Gürhan Hoca var, iki satır sohbet ettik. Çince çalıştın mı falan dedi, ben de neyin kafasını yaşıyorsam o sırada şakırt diye "yoo" dedim. Salaklık yapıyorum işte. Hiç hocaya ders çalışmadım denir mi, neyse sonra okuduğum kitapları sordu da oradan biraz kurtardım durumu. Çalışmamış ama kitap okumuş havası oldu.

Hadi ben kaçar, kısa filmlere vuracağım kendimi.

Keçi peyniri sorunsalı

2011-09-04T22:45:00.001+03:00

Bir peynir hakkında ne yazılabilir bilmiyorum. Bu yazıya da ne yazacağımı bilmeden başlıyorum aslında ama tek bir bildiğim var ki; ben keçi peynirine aşığım.

Yani bu öyle büyük bir sevgi ki, koskoca blogda adına bir yazı yazılacak kadar önemli hayatımda.

Hani eşyalara aşık olan insan tiplemeleri var, ciddi şekilde aşk yaşıyorlar köprülerle, çekiçle falan... (valla var, izlemediyseniz internette bi aratın, belgeseli falan yapılmıştı.) Ben de o hastalıklı insanlardan olabilirim. Keçi peynirini deliler gibi seviyorum.

Her yemekte olsun istiyorum.

Benim tatlı keçi peynirim.

Yalnız tabii lütfen pilavla olan aşkımı başka bir kategoriye koyalım. O ilah-i aşk gibi bir şey, karıştırılmasın.

Ağustos 29, 2011

2011-08-29T11:58:00.000+03:00

Bizim burda çok rüzgar var. Ben de şöyle bi şey yaptım.

2011-08-25T21:16:00.000+03:00

Ağustos 23, 2011

2011-08-23T12:00:00.000+03:00

Boncuk bakış üzerine inceleme.

2011-08-22T14:45:00.000+03:00

Son zamanlarda gerçek neşeyi kedi suratlarında bulur oldum. Hayır, bir kedi sahibi olduğum için değil. Hayır, kedileri sevdiğim için de değil. -yavru kediler hariç. onlar sevimlidir. her şeyin yavrusu sevimlidir. böceğin bile.- Kedilerin bakışlarına hiç dikkat ettiniz mi bilmiyorum. Dikkat ederseniz göreceksiniz, boncuk gibi bakarlar. Tamamen bir boncuk. -genelde bebekler boncuk gibi bakarlar. "boncuk bakışı" boncuk gibi gözlerin sabit bir halde ve genelde bir duygu yansıtmadan saf gibi sizin üzerinize dikilmesidir.- Bu boncuk bakışlı kediler işte, son zamanlarda halet-i ruhiyemi değiştirmekle görevli haldeler. Hayır, hala kedileri sevmiyorum. -yavrular hariç- Köpek insanı da değilim. Ama mesela köpekler boncuk gibi bakmazlar. Köpekler de masum bakar aslında ama onların bakışı beni neşelendirmez, durgunlaştırır. Köpekler üzgün bakar, kediler boncuk.

Boncuk bakışlı kedilere dikkat edin.

Dünya Fotoğrafçılık Günü ya bugün...

2011-08-19T12:20:00.000+03:00

Sıkıntıdan artık milleti dikizliyorum n'apayım hacı...

2011-08-18T15:12:00.002+03:00

Mahalle arası tek katlı evin balkonundan...

2011-08-17T17:03:00.000+03:00

Kuşadası'nın bu 35 derecelik rezil sıcaklığında ne yaparsınız ki başka? Kitap okumak akla en çok yatan eylem gibi duruyor. Hele de ders çalışma gibi olması gereken ama bir türlü olmayan başka bir zorunluluk daha varken, kaçmak için tek noktanız bu.

Hem bir de zaten "yazın okunacak kitaplarım" gibi özenti bir oluşum vardır herkesin bünyesinde. Bende de var. Olmayan insan gördüm mü zaten garipserim ama bak ne tesadüftür ki benim çevremdeki kimsenin yok. Neyse bu başka bir çemkirik konu.

Haliyle "yazın okunacak kitaplarım" oluşumunun yüzü suyu hürmetine taşıdığım bazı kitaplar elimde şu sıralar. Bir Ekonomik Tetikçi'nin İtirafları adlı güzide eseri okuyordum, onun bitimiyle Suç ve Ceza'ya geçtim. Tamam be evet okumamıştım bu zamana kadar, önüme gelen her insanın bu tepkiyi vermesine gerek yok, insanlık hali, okuyoruz işte şimdi...

Kitap güzel, hoş, zaten oturup da klasik kabul edilmiş bir kitaba çemkirme gibi bir atristlik de yapmayacağım ama tek başına gitmiyor azizim. Yani hoş ben zaten asla tek kitap okuyamam, illa ki iki kitabı aynı anda okurum, o başka bir incelenecek vakaa.

Çoooook önceleri bahsetmiştim şu fanfiction olayından blogda. Yukardaki arama bölümünden falan bi aratıverin, tekrar anlatmayayım özünü. Neyse işte, Heart of Mind diye bir Severus Snape hikayesi okumaktayım gene. Yok kardeşim bıkmıyorum, bıkamıyorum. Nasıl bir yer etmişse şu Harry Potter olayı bünyede, kitaplar bitse de aşkı bitmiyor, okuması bitmiyor...

Suç ve Ceza'dan sıkıldığımda Heart of Mind'a geçiş yapıyorum, Heart of Mind'dan sıkılınca da (çok sık vukuu bulmaz) döngeri Suç ve Ceza'ya...

Anlayacağınız tatil günlerim bu doğruda ileri-geri gidip geliyor. Bu entelliliğimin okul zamanında da devamını temenni ederek yazıma son veriyorum. Blogu da sırf hayatımda başka bir aktivite olsun diye yazıyorum. Çaktırmayın.

Yüzüme vuran vantilatörden dolayı biraz mayışığım.

2011-08-15T17:56:00.000+03:00

Her gün iftar vaktinden sonra kıç kadar alanda yapılan Kuşadası Ramazan Etkinlikleri'ne düzenli katılımımı gerçekleştiriyorum. Çılgınlar gibi eğlendiğimizi zaten tahmin edebilirsiniz (bir de "eylenen"ler var, onlar kendilerini nasıl eyliyorlar, bilmiyorum...).
Zaman nedense su gibi akıp geçmesi gereken yerde biraz yavaş ilerliyor. Hayır yani bize öyle öğretildi ilkokul zamanlarında falan. Tatil geldi mi, yatcaz-kalkcaz, yatcaz-kalkcaz, bitecek. Nitekim de öyle olurdu. Hemen başlardı okul. Şimdi bir garip azizim. Ramazan'dan mıdır nedir (yazar oruç tutmuyor, ramazanla bu durumun ne alakası olabilir)... Her halükarda, bu yaz diğerlerinden daha farklı.
Yanda gördüğümüz görüntü de Güvercin Adası. Kuşadası'lıysanız zaten size çok şey ifade eder, değilseniz zaten boşverin.

Sahil seni, rüzgar seni, akşam seni bekler...

2011-08-12T15:02:00.000+03:00

Aslında her şey D&R'a Uykusuz ve Penguen almak için girip de arabada sıkılmasın diye anneannemin dinlemesi için aldığımız Emel Sayın CD'siyle başladı.

Buraya kadar her şey çok güzel. Mavi Boncuk, Feride gibi şen şakrak şarkılar dinleyeceğimiz düşünülebilir. Ama hayır, ben ki bilinmedik ve daha "sanatsal" şarkılar olsun diye konser kaydı olan bir CD'yi tercih ettim. Münir Nurettin Selçuk bestelerinin toplandığı ve düzenlemesini de Timur Selçuk'un üstlendiği bir Emel Sayın kasediymiş.

Yani bana göre her şey bal kaymak. Çünkü seviyorum ağır müzikleri vs. ama araba kullanan babam için durum pek iç açıcı olmadı ne yazık ki. Annem bir yandan uyukluyor. Anneannemi gözleri kapanıp açılıyor, ben zaten hayallere dalmış yüksek ağırlıktaki müziklerin etkisiyle kafam camda dışarıdaki dağı taşı izliyorum, babam da garibim müziğin uyuşukluğuyla yolu takip ediyor. Allahtan artık arabalarda klimalar var da camlar açık gittiğimiz o zamanlardaki gibi rüzgardan kafan sersem gibi indiğinde nerede olduğunu bilmez hallerde yolculuk etmiyoruz.

Eve varır varmaz da "o CD'yi al, ne yapacaksan yap, arabamda tutmam ben onu" diyen babamdan hay hay diyerek kapıyorum CD'yi. Ama ders çalışırken falan dinlemesem akıllıca olur, zira finale sabahlarken arkadan o çalarsa salyam akık şekilde Çince imlerin üstüne gömülebilirim. Meditasyon yaparken falan kullanılabilir belki, bilmiyorum... Yetkililere sormak lazım.

Güzeldir çünkü aslında...

"geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan
geçince başlayacak, bitmeyen sükûnlu gece
guruba karşı bu son bahçelerde keyfince"

"ne füsûn ettin rûhuma böyle,

söyle sevgili, sevgili söyle, sevgili söyle... "

Temmuz 25, 2011

2011-07-25T19:35:00.000+03:00

Yeni Çağlayan Adalet Sarayı muhteşem olmuş bence.

2011-07-24T20:56:00.000+03:00

Benim Ankara'ya dönme vaktim gelmiş.

2011-07-21T12:57:00.001+03:00

Sevmiyorum İstanbul'u.

Yani kendisiyle şahsi bir derdim yoktu ama Ankara'ya gittikten sonra ne kadar yaşanmaz bir yer olduğunu daha iyi anladım. Hemen zıvıldamalar başlayacak "sen kurban git İstanbul'a" diye ama cık. Deniz deniz diye ölen biri değilseniz Ankara'nın İstanbul'a on basacağını görürsünüz.

Ya bak en basitinden, hadi arkadaşlar aradılar, hadi gel şurdayız dediler... Şimdi eğer bu yer içkili bir mekansa semtler bellidir. Ya Taksim olacak, ya Yeşilköy olacak vs, yaşadığınız bölgeye göre bunlar değişir. Arabaya binip de o mekana varmak kafadan yarım saat. Tabii trafik yoksa. Trafik varsa zaten baştan bittiniz, oraya gittiğinizde herkes evlerine falan dağımış olur. Ama Ankara'da öyle mi? Kim nerden ararsa arasın 15 dakikada oradasınız. Hemen atla herhangi bir araca zırt diye kapısındasın.

Ayrıca Ankara büyük şehir olmasına rağmen kasabasal bir yapısı var. Nerden çıkarsanız çıkın yolunuz şehrin tam ortasına Kızılay'a varacaktır. Her yerin birleşme noktası. Ve Kızılay'ın ana yolları haricinde hiçbir yere araba giremediği için tamamen kafe, barlar, çeşitli dükkanların düzenli bir şekilde toplaştığı bir alan tarzında. Ha gerçi ben sosyeteyim, Kızılay'a giremem diyorsanız, siz de Tunalı taraflarındaki barları falan tercih edebilirsiniz ki orası da aynı bu yapıda gayet nezih bir ortam sunuyor.

Yani uzun lafın kısası, hem şehirli hem de kasabalı hayat sunabilen bir Ankara varken, bir sürü karışıklığın içinde kendini kaybettiğin İstanbul'u kim ne yapsın...

Benim Ankara'ya dönme vaktim gelmiş.

Temmuz 15, 2011

2011-07-15T18:15:00.000+03:00

Dalgalandım da duruldum, ardından koşmadım -koşmam da- ama yine de yoruldum.

2011-07-14T15:32:00.001+03:00

Yaşanmaz bir hal almaya başladı buralar. Odamda otururken hareket etmeden bile sıcaktan bunalmaya başladıysam hava durumuna küfür etme zamanım da gelmiş oluyor. Nedense bizim hiç klimamız olmadı. Ara sıra düşünüyorum nedenini. Ama nedeni de yok. Bizim klimamız olmadı ve olmayacak işte. Sebepsiz.

Geçen Karadeniz Gecesi'ne gittim. Ben de bi Karadeniz manyaklığıdır sürüp gidiyor. Uzaklardan Rizelilik var bizde ama turla geziye gitmem dışında oralara ayak basmış falan değilim. Dayım oradaki arkabalarımızla bir kez görüştü de ben cisimlerini bile bilmiyorum. O kadar yakınız yani (!). Neyse işte ben de bu çakma Karadenizliliğimi bu tür gecelerle ilerletmeye çalışıyorum. Şehir şehir dolaşıyormuşum gibi oldu. Ankara'da katılmıştım, İstanbul'da da katılmış oldum, bir dahakine direkt Trabzon'da falan katılma gibi bir isteğim var. Önceki yaşamımda ben çok büyük ihtimal Trabzon yaylalarında yaşayan bir kızdım.

Okulun yaklaşmasıyla bendeki popo tutuşması da artmaya başladı. Öyle bir saldım ki aklınız hayaliniz durur. Her gün sokaktayım, evde olduğum sürede de net başındayım. Çok nadir biraz daha entellektüel bir eylem olarak kitap okuyorum. Resmen bildiğim Çince kelimeleri unutmaya başladım. Kıçıkıytırık Çince'm de elimden gidiyor. Bir an önce kırmızı alarma geçmem lazım ama hayır. Ben burada blog yazmaya devam ediyorum. Olsun.

Behzat Ç'ye de fena sardım. Millet kaç gün önce finalinin muhteşemliğini konuştu da konuyu kapadı. Ben daha 7. bölümdeyim. Sonradan dank etti izlemek. Bir de Ankara'da çekiliyor ya böyle bi memleket hasretliği vuruyor bana gördükçe. Şaka maka hergün gezdiğimiz yerleri dizide izleyince de bir garip oluyormuş. Okulumun yanına geldiklerinde falan gözüm doluyor şaka gibi. Özledim ben Angara'yı aga. La bebe demeye özledim sokakta bağır çağır. İstanbul Türkçe'siyle konuşmaktan kasıldık burda. O değil de ben cidden 4. senenin sonunda büyük ihtimal bir diksiyon dersine gitmek zorunda kalacağım. Gidişatım iyi değil.

Bu arada neden fotoğraf olarak çektiğim ekmeklerden gittim bilmiyorum ama idare edin işte. Canınız çekerse falan da gidip yiyin. Ben yiyemiyorum anasını satayım, bari siz gidip yiyin. Rejimin gözü kör olsun.

SM 7 - Kezban'ın yosmalığı ve kabartma tozu.

2011-07-05T12:12:00.002+03:00

Bir yerden kek kokusu geliyor.
Bir dakika, çikolatalı mı? Yok sanki... Evet, evet çikolatalı. İyi de Salih Abi sabahın köründe neden çikolatalı kek yapsın ki? Mantıklı düşünüyorum şimdi yattığım yerden; koku gelse gelse alt kattan gelir, çünkü üstümde yaşayan biri yok. E altımda da Salih Abi yaşıyor, gece nöbetten de geç gelmiştir, bu saatte kalkıp da kek pişirme sevdasına düşmesi pek akıl karı değil.
Yatağımda doğruluyorum. Ayak ucumda bir cisim var. Peki benim ayak ucumda neden çikolatalı kek var? Gülümsu Nene burda olsa yine başlardı cin sayıklamalarına. Hayır eğer evimde sabahları ayak ucuma kek bırakacak cinler yaşıyorsa başımın üstünde yerleri var. Gülümsu Nene kafama bir tane patlatmış gibi irkiliyorum. Nasıl beynimi yıkamışsa, tırsttım bir anda cinler hakkında böyle kankavari sohbetler yapınca...
Tam bu düşüncelerdeyken Şermin daldı içeri. Yerimden fırladım tabii, tam da cin muhabbetinin üstüne gelince. Ne arıyor bu kız ya benim evimde?
- Şermin.
- Efendim canım.
- Bak biliyorum saçma bir soru olacak ama neden evimdesin? Ve nasıl?
- Tokayla girdim.
- Bak yine saçma bir soru soracağım ama sen hırsız mısın Şermin?
- O da ne demek kız! Arkadaşımın evine giremeyecek miyim yani! Ne hırsızı!
- Şermin ben uyurken gizlice evime girip sonra da kek pişirip ayak ucuma yerleştirmen sence de biraz sapıkça değil mi?
- Ya tamam biraz ani olmuş olabilir, kabul ediyorum ama sürpriz yapayım dedim işte, ne var!
- Hadi her şeyi geçtim de sen tokayla kapı açmayı nerden öğrendin Allah aşkına?
- Ohooo kızım o kadar dizi, filmi ben boşuna mı izliyorum? Oralardan bir şeyler kapıyorum işte, sonra da pratiğe geçiriyorum, denemeler yapıyorum, eyleme dönüştürüyorum. Sonuç da göründüğü üzere, zafer.
- Ben seni takdirden acizim Şermin ama müsade edersen üzerimi değiştirmek istiyorum ama gözetlemek istersin belki diye kapıyı aralık bırakacağım, senin de ekmeğine engel olmak istemem.
- Kes sesini de bir an önce kahvaltıya gel, sofrayı gördüğünde “lütfen her gün evime gizlice gir” diye yalvaracaksın.
Hışımla çıktı odadan Şermin. Tamam biliyorum deli bir arkadaşım var ama artık gerçekten delilik sınırlarını zorlamaya başladı. Kesin anlatacağı şeyler var yoksa beklerdi öğlene kadar. Sonra damlardı kapıma.
Sofra gerçekten muhteşem olmuş. Sevdiğim her şey konmuş. Sıpa ne sevdiğimi de biliyor. Artık yemeklerden dolayı nefes almakta zorlanmaya başlayınca, Şermin araya giriyor beni ölümden kurtarmak için. Yine de azimliyim. Son bir kek parçasını daha ağzıma atıyorum.
- Ya Allah aşkına biraz yavaş ye Sezgin ya! Bak tamam hepsini sana hazırladım, yemin ediyorum Naci ve Samet’e vermeyeceğim kalanları. Sende kalır hepsi, sıkıldıkça yersin ama n’olur şimdi ölme ya, daha anlatacaklarım var sana.
- Ha doğru, şimdi dökülmeye başla bakalım, biliyorum ben zaten senin aklında bir şeyler olduğunu.
- Kızım dün Neriman Abla’nın günü vardı ya, bir sürü şey konuşuldu. Özellikle Kezban hakkında. Atıp tuttu sürekli Neriman Abla kadın hakkında. Yok Osman’ı böyle aldatmış, yok Osman’a hakaretler etmiş falan diye... Bir ara Nazife Teyze “yeter Neriman” diyecek oldu, bizimki daha da hırslandı, bu sefer milleti suçlamaya başladı; yok Kezban sizden yüz buluyordu zaten, siz hep başınıza çıkardınız onu falan diye... Ortalık bir ara bayağı gerildi de sonradan Selma Abla kek tarifi vermeye başlayınca herkes bir sakinledi. Kezban’ın yosmalığından kabartma tozunun tazeliğine geçtik. Ha bu arada hani Bakkal Mustafa yeni marka bir kabartma tozu getirmeye başladı ya, ondan alma, hiç iyi değil. Zaten gidip güzelce bir kavga etmeyi düşünüyorum. Sırf daha ucuza alıp bize kakalamak için saçma sapan markalar getiriyor. Enayiyiz sanki.
- Eee Şermin bunlar mıydı bu kadar önemli anlatacağın?
- Yok ya, şey de var. Bir ara geçen gelen kadının da konusu açıldı. Hani sana demiştim ya, Osman Abiyi güzel bir kadın görmeye gelmiş diye, hah işte o kadın Kezban’ın arkadaşıymış, Kezban hakkında haberler getirmiş Osman’a diyorlar.
- Eee bundan bize ne Şermin, daha doğrusu belli ki sizi çok enterese ediyor ama bunlardan bana ne!?
- Hadi lan ordan, ilgini çekmiyormuş gibi görünüyorsun ama ben biliyorum senin Osman haberlerini nasıl da dört gözle beklediğini. Ben de muhteşem bir arkadaş olduğum için, sen bana açıkça söylemesen de ben sana gerekli her şeyi getirip seni böyle bir ricadan kurtartıyorum.
- Valla Şermin nasıl teşekkür etsem azdır, Allah ne muradın varsa versin. Yalnız, gerçekten şu an bırak Osman’ı, babam gelse yüzüne bakmam. Zira bana bakan börekler var orada.
- Ya yuh Sezgin yaa! Kızım nasıl bir mide var sende, yemin ederim anlamıyorum. Al zıkkımlan, al!
- Sağ olasın canım. İşte şimdi işe yaramaya başladın.

Temmuz 3, 2011

2011-07-03T11:47:00.000+03:00

Etmem şikayet kimseye çünkü zaten şikayet edecek bir şeyim yok.

2011-07-01T12:00:00.000+03:00

Vaziyet rezalet. Doğduğumdan beri devam eden rejim çalışmalarım en nihayetinde istediğim sonuçları vermeye başladı ama gel gör ki, birgün verdiğim kiloyu diğer gün illa ki plansız şekilde çıkan bir yemek daveti vesilesiyle geri aldığım için, ver-al şeklinde vuku bulan bu tutarsızlığı vücudum da kaldıramıyor. Ne olduğunu o da şaşırdı.

Şu an aşağıda bir kız ağlayarak bir şeyler anlatıyor. "Bana bunları söyleme, tamam mı!" dediğini duydum. Pencere iki adım ötemde ama gidip bakamayacak kadar uyuşuğum şu an. Herhalde sevgilisine söylüyor bunları. Tahmin etmek bedava. Ayrıca banane.

Yeniden ve tekrardan 365 gün projesine başlıyorum. Blipfoto'da yarım kalan projeye devam edeceğim. En son 16 Ağustos 2010'da kalmışım. Ayıp, yemin ediyorum ayıp. Ayran gönüllülüğüm herkesçe biliniyor zaten de artık fotoğraf konusunda da bunu yapmayayım ya. Ben yakıştıramam kendime yani. Söz bundan sonra hergün güncellenecek. (Yalana bak.)

Geçen oyuncuları çok iyi diye Kayıp Hazine adlı müthiş ergen filmine gittik. Öyle eften püften izleniyor ama hafif vakit kaybı hissi de uyandırıyor sonlara doğru. Tek aklımda kalan da başroldeki kadın-erkeğin tipi oldu. Rupert Everett canlandırıyor. Arada bir gözümün önüne geliyor tipi ya da rüyalarımda falan küçük bir rolü oluyor, irkiliyorum. Çok itici ve rahatsız edici bir tip ama filmdeki rolü iyi kalpli. Tezat. Aha da bu:

Ankara'yı özledim yavaştan. Yani öyle hasretinden yanıp tutuşmuyorum, bir süre daha gitmesem sorun olmaz da, arkadaşlarla Konur'da takılmak, Sakarya'da eylem izlemek, ortabahçede saatlerce pineklemek falan güzel aktivitelerdi. Bir onları özledim yani.

Ha unutmadan yarın Madımak'ın anma günü. Din için yapılan bu rezaleti bir kez daha hatırlamak ve hatırlatmak lazım.

Bu bebekleri de biraz hayran kalalım diye koyuyorum.

all by jamie beck

Haziran 29, 2011

2011-06-29T11:26:00.000+03:00

La Gazzetta

2011-06-27T10:00:00.004+03:00

Yana yakıla gazete arıyorum şu sıralar. Solculuğa yakın olmamama rağmen solcu bir gazete okuyordum ama artık o gazete solculuğu falan bırakıp bildiğin Kürtçü bir gazete olunca "hani ulan tarafsız haber anlayışı" isyanlarıyla ritüelimi bıraktım.

Görüş olarak piyasadaki gruplara tam anlamıyla uymuyorsanız, basın için şansınız da o derecede azalıyor. Şu ana kadar tarafsız olarak nitelendirebileceğim tek haber kaynağı İnternet Haber'di ama o da internet yayını. Gazete eksikliğimi karşılamıyor. Belki çok saçma bir sorunmuş gibi görünebilir şu anki derdim. Öyle değil ama işte.

Kimi gazetede magazin yayınından geçilmiyor, kimi zaten iktidar yanlısı, bazısı da tamamen muhalefetliğe soyunmuş... Sanırım piyasada kalabilmek için taraf seçmeniz gerekiyor, bir bakıma RTE'nin söyledikleri doğruymuş yani. Adam %50 beyler.

Neyse ben yeni gazete bulma hayallerimle yoluma devam edeyim, tatilimi hunharca bir tembellikle devam ettiriyorum.

Haziran 25, 2011

2011-06-25T17:26:00.000+03:00

Haziran 23, 2011

2011-06-23T13:26:00.002+03:00

İlahi Aşk

2011-06-23T13:19:00.001+03:00

Şu sıralar Aşkın Gözyaşları - Tebrizli Şems'i okuyorum. Meraklanmayın, kitap tanıtımı falan yazmayacağım. Beni tanıyanlar neden böyle bir kitap okuduğumu merak edebilirler çünkü -tanımayanlar için açıklayayım- ben deistim ve doğal olarak da "ilahi aşk" içeren bir kitabın benimle pek alakası olmaması gerekir.

Ne yazık ki bu "deistlik" mertebesine gelene kadar sanılanın aksine, dini kitap okuma potansiyelim bir hayli fazlaydı. Yani hatta bir ara ciddi şekilde elime geçen dinle ilgili her şeyi okuyordum. Ve olması gerekenin (!) aksine dine yakınlaşmadım, uzaklaştım. Her yeni kitapta, biraz daha soğudum din, allah kavramlarından. Ateist olmam beklenirdi aslında ama sınırda kaldım ve deist oldum.

Neyse konumuza dönersek; bu "ilahi aşk" kavramı her zaman ilgimi çekmiştir. Dine olan ilgimi kaybetmeme rağmen bu hiç kaybolmadı içimde. Yani hissettiğimden falan değil, sadece hissedenlerin nasıl hissettiklerini merak ettiğimden...

Okuduğum kitapta o kadar yoğun ve gerçekçi anlatılmış ki bu duygu. Yani mesela bir adamın sadece elleriyle -allah ateşiyle yandığı için- odunları ateşe verdiğini falan okuyoruz. Şimdi bu gerçek hayatta ne kadar inandırıcı bir şeydir ki? Ama onlar inanıyorlar. Hem de hiç sorgulamadan, garipsemeden, mantıkdışı olduğunu görmeden ve gerçekten inanarak inanıyorlar. İşte anlatmak istediğim duygu bu. Sahip olmadığım, olamayacağım ve olanların da nasıl sahip olduğunu merak ettiğim duygu bu.

Üstünde çok fazla konuşacağım bir konu değil. Hatta artık kafa yormayı da bıraktım çünkü eskiden bu kadar düşünme, "hayran kalma", "özenme", okuma eylemleri sonucu bir şekilde beynimi kandırabileceğim ve aslında bu duyguya sahip olmasam bile kendimi olduğuma ikna edip yaşamamı sürdürebileceğimi düşünüyordum.

Ama hayır artık ona da inanmıyorum. Bu sanırım doğuştan gelen bir duygu. Yani ne yaparsan yap, sonradan vücuduna allah inancını sokamıyorsun, ya hissediyorsun, ya da hissetmiyorsun.

Haziran 20, 2011

2011-06-20T19:17:00.000+03:00

Haziran 19, 2011

2011-06-19T10:35:00.000+03:00

S.M. 6 - Rukiye'nin Barı

2011-06-19T00:04:00.002+03:00

Üzerimde bir yorgunluk var. Okulda maruz kaldığım dedikodu bombardımanından mı, yoksa hocanın nefes aldırmadan işlediği dersten mi tam bilmiyorum. Mahalleye girdiğim anda çok tanıdık sesler çarpıyor kulağıma.

Yine sokak ortasında Naci'yle Samet önderliğinde Türk milli takımı kurulmuş, kavga kıyamet maç yapılıyor. Naci çelme takıp düşürdüğü çocuğu, bir de "oynamayı bilmiyon lan!" gerekçesiyle oyundan attı.

Dalgın dalgın yürüyorum. Yerde tam önümde güllü kırmızı terlikler görünce Nesrin Abla'nın tam karşımda dikildiğini fark ediyorum. Çarpışmadan zor durdum, keşke çarpsa mıydım?

- Bu ne dalgınlık ünikli?

- Borsada bugün düşüş olmuş da milyarlar kaybettim, onu düşünüyordum.

- Ha?

- Yok bir şey Nesrin Abla. Çok yorgunum, eve gidip uyuyacağım. Seni gördüğüme çok memnun oldum, hadi sağlıcakla, kendine iyi bak, güle güle.

Basıp gitme talebim anında reddediliyor. Ne haddime.

- Dur bi dur, yeni havadislerim var.

- Mahallede kimin kiminle konuşurken görüldüğü beni hiç ilgilendirmiyor Nesrin Abla.

- Bu seferki öyle değil gülüm. Hüsniye'den duydum, Rukiye'nin kocası geçen gece barda bi karıyla görülmüş.

- Kendisini tanımasam da Rukiye için çok üzüldüm ama hayatı pembe dizi tadında geçtiği için bu olaya sevinmiş de olabilir, o yüzden üzülme eylemimi ani bir hareketle geri çekiyorum. Sevinç veya üzüntü duygularımı hayatımın bir döneminde Rukiye ve barcı kocasıyla karşılaşırsam karşıdan alacağım bilgilendirme mesajına göre şekillendireceğim. Şimdilik esen kal.

- Kızım ayak üstü bi torba laf ettin, anlamadım da çoğunu ama sanırım iyi şeyler söyledin, Rukiye'ye üzüntünü ileteceğim. Kadın perisan yazık. Durmadan mahalleliyi toplayıp ağlaşıyor, kadından bahsediyor.

- Sence de böyle özel bi konuyu, hem de üzüldüğü halde, her gün yeniden alevlendirip, millete ağlaması normal mi?

- Ne yapacak başka benim saf kızım? Eve kapanıp eski güzel günleri düşünüp kendi kendine, yalnız mı üzülsün?

- Ben öyle yapardım.

- Sen anormalsin de ondan.

- Sağ ol Nesrin Abla, ben de seni çok seviyorum. Güle güle.

- Ay yavuklun mu bekliyor evde anlamadım, nereye mal yetiştiriyorsun! Güle güle!

Son cümlelerini sağ olsun arkamdan bağırarak söylediği için, evde bekleyen yavuklumu herkes öğrendi. Günde çayına zehir atılsın diye çok dua ettim ama sanırım bu konudaki isteklerim kale alınmıyor. Nesrin Abla'nın şeytanın bizzat kendisi tarafından özel bir şekilde korunduğuna inanıyorum. Zira hala hayatta olmasının mantıklı başka bir açıklaması yok.

Bakkala uğrasam mı diye düşündüm ama Bakkal Mustafa'nın memeletsiz suratlarından biriyle karşılaşma riskini göze alamıyorum. Mahallede başka birine takılmadan eve girsem en hayırlısı olacak.

Haziran 8, 2011

2011-06-08T21:04:00.002+03:00

Seçim Saçmalamaları

2011-06-08T10:16:00.000+03:00

Son zamanlarda ikiye ayrıldık. Seçimlerle alakası olmayanlar, bir de benim gibi bunu kutsal bir olaymışçasına heyecanla bekleyen ve içi içine sığmayan tipler...

İlk seçimim olacak bu, referandumu saymazsak. Çok konuşuyorum bu konu hakkında haliyle. E zaten her yer seçim haberleriyle dolu, köşe yazarlarının da başka işleri kalmadı, ver ordan bir yorum, al şurdan bir tahmin derken, Türkiye'nin konuştuğu tek konu bu oldu zaten. Benim de konuşmam normal yani. Ama konuştuğunuz çevrede sizi dinleyen yoksa iş biraz zorlaşıyor haliyle.

Ankara'da öyle değil, siyasetten konuşmaya başladım mı, illa ki bir karşılık veren çıkar ve azami miktarda bile olsa devam ettirirsin o konuşmayı. İstanbul'da öyle değil ama. Benim çevremde ilgilenilmiyor siyasetle, seçimle. Konuşulsa bile basmakalıp cümlelerle işte, hepinizin bildiği, AKP, CHP'den öteye gitmiyor. Katılmıyorum ben de tabii. AKP, CHP işinin çok ötesine geçti çünkü olay. Hatta en son konuşulması gereken partiler, onlar, bana göre.

Genciz şu an tabii. Az bilgiyle, az tecrübeyle, sadece hayallerimize ve bize doğru gelen erdemler üzerinden siyaset yapıyoruz. Küçümseyenler olacaktır. Normal. Sorun bizim hayaller üzerinden yaşamamız değil ama. Şu an çok bilgili, tecrübeli siyaset-konuşucuların da bir zamanlar bizim gibi olduklarını hatırlamaları önemli olan.

Ben en iyisi seçim hakkında merak ettiklerimi yazayım buraya da yazının amacı belli olsun:

1- HEPAR yüzde kaç oy alacak? Barajı geçmesini beklemiyorum ama %5 alacağını düşünüyorum, bakalım yanılacak mıyım? Ayrıca Bakırköy bölgesinden HEPAR'a kaç oy geleceği de ilgi alanım içinde. Babam 1 oy olacağını düşünüyor, o da benimki.

2- AKP'nin iktidar olacağına kesin gözüyle bakıyorum ama muhalefet olarak CHP'nin oylarının azalacağı veya artacağı konusunda hiçbir tahmin yürütemiyorum. Bir diğer merak konum da bu. Kılıçdaroğlu ilk başta çok sevildi, hatta ben bile adam gibi adam geldi diyordum, sonradan bir baktım adamın (özellikle milliyetçilik bazında) söyledikleri hoşuma gitmemeye başladı, bıraktım CHP'yi. Benim gibi yapanlar var mıdır bilmiyorum... Ama illa ki CHP'yi Kılıçdaroğlu'ndan sonra sevenler de vardır, o yüzden işte oy oranlarını merak etmekteyim.

3- Kaset skandallarından sonra MHP'nin durumu da ilgimi çekiyor. Oyları azalacakmış gibi geliyor ama kasetler yüzünden değil. Başka alternatifler çıkması dolayısıyla.

4- Ve son olarak gelgelelim ilgimi en çok çeken konu. BDP. Bağımsız adaylarla ne kadar ilerleyecek bilmiyorum ama meclise gireceği kesin. Benim için asıl önemli olan meclise girdikten sonra ne yapacakları. Bir kere, özerklik olayı ve anadil olayı çok büyümeye başladı. Her ne kadar "sesimiz çıkmıyor" politikası üzerinden yürüseler de, kendileri de biliyorlar ki, sesleri gayet rahat çıkıyor. Öyle ki "ezilen taraf" olduklarını iddia etmelerine rağmen ezanı Kürtçe okutabilme gücüne sahipler. Bir yandan Leyla Zana çıkıp "Kürtçe okuyup yazmayanı, muhtar bile yapmayacağız" diyebiliyor. Öte yandan Selahattin Demirtaş kalkıp "ülkenin bölünmesini istemiyorsanız, bizim yanımızda olun" tehditlerini savurabiliyor... Olay hakkında yorum yapmayacağım çünkü genelde kendine hakim ve insanlara saygılı olan ben bile, bu söylemleri duyunca kendimi kaybedecek derecede sinirleniyorum. Siz anladınız düşüncelerimi zaten. Merak ediyorum.

Sadece merak ediyorum.

Bugün kendimi Fosforlu Cevriye gibi hissetmem hatrına...

2011-06-05T22:50:00.002+03:00

Yapılmayacak Planlar Listesi

2011-06-02T08:18:00.000+03:00

Evet artık yaz tatiline girdiğimize göre yapılmayacak planlar listesi oluşturmanın da zamanı geldi.

Klasik bir öğrenci olduğuma göre öncelikle ders konusundaki planlarımı sizlerle paylaşmak isterim. Yazın Çince'de ilerleme kaydetmek istiyorum. Günlük kelime tekrarı, kelime kartlarıyla yeni kelimeler ezberleme, gelecek sene işlenecek kitabın tüm ünitelerini gözden geçirme ve bu sene işlenmiş olan kitabın tekrardan ezberlenmesi, Çince'nin TOEFL'ı olan HSK üzerine yoğun bir çalışma, internetten HSK Seviye 2 (zaman kalırsa aynı zamanda seviye 3 de) kelimelerinin çıkarılması ve bu alanda sıkı bir çalışma...

Ders konusundaki hedeflerim bunlar sevgili okuyucu. Sanma ki ben tembelim, sanma ki ben bunları gerçekleştirmeyeceğim... Beni tanıyanlar her ne kadar bu ders listesinin bir maddesini bile başarabilirsem geceleri duaya yatmamı söyleseler de ben kendime güveniyorum ve bu gazla diğer planlarıma geçiyorum...

E tabii bu kadar ineklemeden sonra şayet ufacık bir zaman kalırsa bana, bunu sosyal hayatımda kullanmak istiyorum. Sosyal hayattan da kastım, kitap-dergi okumak ve film izlemek. Çünkü sanılmasın ki ben bu 3.5 ay arkadaşlarımla o sahil senin, bu kasaba benim dolaşacağım. Tatillerimi ailemle geçirmem gerekiyor. Onların da sadece 1 ay izinleri olduğunu düşünürsek, geriye kalan 2.5 ay boyunca yalnız kovboyum. E git arkadaşlarınla dolaş diyenler için de cevabım; yazın ortasında kim İstanbul'da kalıyor? Arkadaşlarınla tatile çık diyenler içinse; annem buna nasıl izin veriyor? Yani koymuyor mu koyuyor aslına bakarsan. Şurada 8 gün sonra 20 yaşımı dolduruyorum. Tamam ben de biliyorum dana kadar büyümediğimi ama yine de işte gençlik başımda duman havaları, ben de istemez miyim arkadaşlarımla tatile çıkayım, bir püskevit alayım? (İğrencim bugün yaa niye böyle şeyler yazıyorum bilmiyorum.)

Neyse işte 2.5 ay boyunca kukuman kuşu gibi evde oturacağımdan, mühtelif miktarlarda kitap ve film tüketmeyi düşünüyorum. Zira kaç haftadır film depolamakla kafayı yedim. Tatil toplasan 100 küsür gün, benim elimde var 400 film falan. Hani kassam günde 2 film falan izlesem her şeyi bırakıp yine de başaramam bitirmeyi ama kısmet tabii. Hayırlısı.

2011 yaz planları listemi de sizinle paylaşmaktan gerçek bir haz duyuyorum. Yaz sonunda planlarımın ne kadarını gerçekleştirdiğimi de yazarım çünkü biliyorum, çok merak ediyorsunuz.

Benim çekirdek ailemin çekirdeği: Anneanne.

2011-05-30T12:05:00.000+03:00

Anneannem şu sıralar hasret günlüklerine başladı. Haziran'ın 5'inde dönüyorum memlekete (memleket dediğim İstanbul, normalde benim bir memleketim yok, İstanbul'dayken de Ankara'ya memleketim diyorum.)

Değişik triplere giriyor. Saat 7'de eve gelmişim mesela. Nerde kaldın, doyamadın arkadaşlarına diye çemkirikler savuruyor. Anlatmaya çalışıyorum "bak anneannene ben onları 4 ay boyunca göremeyeceğim, son son görüşürüyoruz" diye... "Beni de göremeyeceksin ama umrun değil" diyor. Halbuki bir ay sonra tekrar beraberiz Kuşadası'nda. Ama "tamam" diyerek muhabbeti sonlandırıyorum. Çünkü siz bilmezsiniz, anneanneyle muhabbeti uzatınca neler oluyor.

Şu sıralar bir de beni yedirmeye yönelik özel bir alanda mastırını tamamlıyor anneannem. Geçen birlikte İstanbul'a gittik. Ayıptır söylemesi annem mantı ve çok sevdiğim elmalı kekten yapmış. 2 gün önce eve bir geldim, kapıdan girdiğim gibi elime bir tabak tutuşturdu. Ayakkabılarımı çıkarırken, inceledim elimdekini biraz. Elmalı kek yapmış ama anneminkiyle uzaktan yakından alakası yok. Ben çok sevdiğim için annemin elmalı kekinden yapmaya çalışmış ama tam tuttturamamış, idare edecekmişim, eve gidince daha güzelini yermişim. Cümleyi incelediğimizde, altındaki hafif çemkirme, biraz atarlanma, azcık da hayal kırıklığını görebiliyoruz. Minik tipim benim yaaa, hemen çok güzel olmuş anneanne, daha ne işte, anneminki de böyle tesellilerine girdim. Ama hakkaten güzel olmuştu yani.

Sonra akşam yemeğine geldi sıra. Anneannemde bir heyecan, bir böyle yeni Ermeni gelini kıvraklığı falan... Şak diye önüme bir tabak mantı koydu. İstanbul menüsünün aynısı. Onu da bir güzel hüplettim. Bir şey diyemiyorum tabii, "anneanne neden annemin yaptığı yemeklerin aynısını yapıyorsun?" diye... En sonunda kendi dayanamadı, patladı. "Sen şimdi annenin yemeklerini çok özlemişsindir tabii, benimkilerden kurtuluyorsun, doya doya yersin orda, bana burda attığın rejim palavraları da yok olur, her önüne konanı yersin vs."

Elimde kaşık, ağzımın kenarından yoğurt akar şekilde, şok halinde dinliyorum tabii bu söylenenleri. A deli kadın nerden çıkardın senin yemeklerini beğenmediğimi... Yarım saatlik bir anneanne tesellisi, yemeklerini göklere çıkarma faslından sonra bizimki sakinleşti.

Biz karı-koca gibi olduk, bunu her zaman söylüyorum. Ben eve geç saatlerde gelen zampara koca, o yatmadan kocasını bekleyen mazlum eş, tüm amacı bana yemek yapıp onları yedirmek, karşılığında da beğeni almak falan... Klasik bir Türk ailesiyiz. Boşanmamız yakındır.

Cümlesel Veriler

2011-05-29T16:26:00.001+03:00

Salonda asılı olan 30 senelik tül perde olsam ki.

Çince'de sonbahar, ağaç ve yangın anlamına gelen şekillerinin bir araya gelmesiyle oluşuyor. (Merak edenler için; sonbahar - 秋) Çinlilerin bu düz mantığını hayatıma uyarlamak istiyorum bazen.

İstanbul'a gittiğimde boş odamda oturacağım. Tüm eşyalarım Ankara'da. 2 bavul götürme hakkım var. Peki ben hayatımı 2 bavula nasıl sığdıracağım?

Meğersem ben büyümüşüm. Öyle kendi isteğimle falan değil, hayat beni öyle yapmış. Meğersem ben...

Çimenlerde otururken elinde plastik bardakta vişne votkayla Müzeyyen Senar dinlemek çok koyuyormuş insana. Bir de arkadaşlarınla bağır çağır şarkıya eşlik edince hafiften gülümsüyormuşsun, o an aslında üzgün olsan da.

Bilgisayarda yazı yazarken anneannen odaya dalıp elinde ucuz, eski bir filmli makineyle seni çekmeye çalışıyorsa, sakin ol, kafanı kaldır ve tüm dişlerin görünecek şekilde poz ver. Çünkü o fotoğrafın basılıp basılmayacağı bile belli değil.

Yazın çok fena zayıflama planlarım var. Hayat eğlenceleri yemek yemek olan ve ben yanlarına gittiğimde İstanbul'un tüm restoranlarını tek tek dolaşmayı görev kabul etmiş iki kişinin, anayla babanın yanına gitsem bile...

Bizim Ayrancı'da bir kasabımız var. Anneanneme hep en iyi etleri yolluyor, anneannem de her yollayışından sonra kasaba telefon edip teşekkürlerini sunuyor. Aralarında değişik bir iletişim var. Her yollayıştan sonra teşekkür için aranmasına rağmen, kasap bir sonraki siparişte anneanneme illa ki "geçenki et güzel miydi?" diye tekrar soruyor, anneannem de 5 dakika boyunca eti tekrar övüyor ve yeni siparişini veriyor.

Dil Tarih'te günlerin güzel mi, yoksa kötü mü geçtiğini bir türlü karara bağlayamadım. Geçen eylemin ortasında kaldık. "Dil Tarih faşizme mezar olacak!"mış.

Karne Yazısı

2011-05-27T10:17:00.000+03:00

Lisedeyken karne günlerinde bir yazı yazardım.

Geçen anneannemin "okul bitti" yargım üzerine "karneni ne zaman alacaksın?" sorusundan yola çıkarak eski günleri getirdim bir an aklıma. Çok büyük üniversiteli adamlar olduğumuz için ne yazık ki artık karne almadığımızı, onun yerine transkript midir her ne boksa, adını bile söyleyemediğim bir şeyimiz olduğunu anlatmaya çalıştım.

Klasik "nasıl geçti anlamadım yaa" cümleleri vardır ya. Ne yazık ki bu klişeye düşerek ben de söylemek istiyorum. Okulun başladığı gün dün gibi aklımda. Salak salak yazdan başlamıştım sınıf arkadaşlarımı araştırmaya. Sınıfın yarısını zaten okul başlamadan tanıyordum, dolayısıyla ilk gün zaten garip bir bayram havasında geçmişti. Bilinmiyordu tabii o zamanlar bir yılın sonunda kimlerin kimlerle neler yaşayacağı. Kavgalar, küslükler, aşklar, arkadaşlıklar...

Hatta "bak sen bu kızdan nefret edeceksin", "sen bu adama aşık olacaksın" falan deselerdi, hadi lan ordan diye geçiştirirdim. Komik. Hiç tahmin etmediklerin hayatında derin izler bırakıyorlar. İşin ilginç olan tarafı ise tüm bunların 8 ay gibi kısa bir zamanda yaşanması. Klasik "gençlik hızlı tüketiyor" yargısından mıdır bilmem ama gerçekten hızlı tüketiyoruz. Hızlı tükeniyoruz. 1 yılda yaşanması gerekeni, 1 ayda yaşıyoruz. Başkasının zoruyla değil, tamamen kendi isteğimizle. İnsanın yapısıyla da alakalı tabii. Oyuncak aldığımızda eve kadar bekleyemeden arabada paketini yırtmaya başlamamla aynı mantık bu da. Hiçbir zaman bekleyemedim. Yavaşlayamadım. Hep de boka batıyorum bu yüzden.

Araya girecek yaz tatilinin bu "hızlandırılmış insan ilişkileri kursu" olan üniversitenin ilk senesini biraz yerine oturtacağına inanıyorum. Eğer 4 sene bu senenin temposunda geçerse kalbim dayanmaz, hepimiz iflas ederiz, üniversiteden mezun olacağımıza hayattan mezun olup direkt öteki tarafa doğru yol alırız.

"Ben hayatımla başa çıkabiliyorum", "Çok şeyi aştım, hiçbir zorluk beni yıkamaz", "O daha çok başında her şeyin, daha neler yaşayacak" havasından olan arkadaşlara da bir çift sözüm olacak. (Neden çirkefleştim bilmiyorum.) Hayatınızın acınası halini bu sözlerle kapamaya çalışmak en doğal hakkınız ama sizin kadar cüretkar olamayan bizleri -hayatıyla çok da baş edemeyen insanları- küçümseyen sözlerle yargılarda bulunmanız hiç de hoş değil. Sizin aksinize biz, havalara girip büyük insan rolü yapmıyoruz. Umarım kötü hayatlarınız bir gün rayına oturur ve siz de normal hayatlara kavuşursunuz. Kayıp insanlar olmanız sizin suçunuz tabii ki değil ama sizi kayıplıktan çıkaracak insanları reddetmeniz tamamen sizin kararınız. Geleceğinizin karanlığı sizin suçunuz.

Bir sosyal içerikli paragraftan sonra yazımı çok uzattığımın farkına varıp "karne yazımı" sonlandırıyorum. Lisedeki zamanlara dönecek olursak... Sürekli liseden mezun olmak ve oradan kurtulmak için oraya buraya çemkiren ben, o zamanların monotonluğunu özledim a dostlar.

Dudaklarım çatladı, inci parlaklığına sahip nemlendirici aldım.

2011-05-10T10:30:00.001+03:00

Hasta yattığım şu 4 gün içerisinde şunları öğrendim triplerine ben de girmek isterdim ama ne yazık ki bir sürü bir sürü olaylar olmasına rağmen çok da bir şey öğrenmiş sayamıyorum kendimi.
Durumlar eskisinden hallice. Ha tabii garip kişiliklerde insanlar tanıyıp saçma sapan tartışmalara girip karakterimden ödün vermemi, zaten tanıdığım kişiliklerin kişiliklerinin değişip beni mutlu edecek şeyler yapmalarını, benim yine eski dertlerime dönüş yapmamı saymazsak.
Her gün başka bir atraksiyon yaşamazsam Ankara günlerimi eksik sayıyorum.
Ortabahçe'de de mezuniyet sezonu açıldı. Bahar geldi herkes küçücük yerde, bir de yetmezmiş gibi kep atma çekimleri falan yapılıyor. Vukuatım var biliyorsunuz geçen seneden, kep atayım derken burnu yarmıştık. Şimdi atılan kepler bana ait olmasa bile yine burnumu kollayarak geziyorum bahçede çünkü her an kafanıza bir tane isabet etmesi olası.
Tüm bunların dışında oturup hayvan gibi ders çalışmam lazım ama ben Kore dizilerinde sürtüyorum. Kore dizilerinden arta kalan zamanlarda da arkadaşlarla sürtüyoruz zaten. Haftaya radikal bir değişiklik yapıp arkadaşımla kütüphaneye gideceğiz saat 8.30'da. Bu da başka mevzuudur. Sıra oluyormuş kapıda, o yüzden erkenden orada olmak lazımmış. Benim anlamadığım tamam final zamanlarını anladım da halk kütüphanesinde bu izdiham nedir normal zamanda? Gören de çalışkan bir millet olduğumuzu sanacak. Kimi yiyorsunuz?
Mesela bak bugün bizim boş günümüz. Evinde otur, ders çalış değil mi? Yok! Japon Kültür Günü var okulda, ona teşrif edeceğiz. Çağrıldığımızdan falan değil ha. Gösteri mösteri izleriz, yemek yeriz diye gidiyoruz. Böyle de ufku açık insanlarız.
Bu aralar hiç fotoğraf çekmiyorum onu da fark ettim, eskilerden koyuyorum sürekli önünüze. Aklıma gelmiyor ki yenilerini çekeyim. Arkadaş grubu trans haline sokuyor insanı. Konuşmaktan, gülmekten durup da fotoğraf çekmeye basmıyor insanın beyni. Daha kendimde olmaya çalışacağım bundan sonra.

Beni hasta etmeyin.

2011-05-05T13:41:00.003+03:00

Kendi kendimi hasta ettim. Sokağın ortasında bayılmaya kalktım. Gözlerimi kararttım. Ateşimi 39lara çıkarttım.

Bunların hepsini nasıl yapabildiğimi sormayın çünkü artık ben de ne kendimden eminim, ne irademden, ne de bağışıklık sistemimden.
Dün gece hastanedeydim. Hayatımda ilk defa serum yedim ve iğneyi koluma sokarlarken yanımda elimi tutan bir annem yoktu. Hatta yanımda kimse yoktu. Uzak şehirde yaşamanın getirileri.
Neyim var diye sorduğumda bademciklerinde yaralar çıkmış, iltihaplanma olmuş dediler. Ha üşüttüm yani. Yok yok üşütmeyle olmaz, bağışıklık sistemin çok zayıflamış.

Sonunda üzüntüyle, kendime dert yaratmakla vücudumu zayıflattım. Radikal kararlar alıyorum artık.

Biri beni mi üzüyor? Buyur yavrum, -istiyorsan- çekip gidebilirsin.

Söylesin.

2011-05-04T10:34:00.001+03:00

Ben artık hayal kurmak istemiyorum. Bana birisi çıksın ve geleceğimi söylesin. İğrençse bile kabul edip yaşamaya razıyım. Ama lütfen birisi çıkıp söylesin.

Canım sıkılmış belli

2011-05-03T11:01:00.000+03:00

Hem dergi okuyup hem de Çince çalışmak böyle oluyor işte. Çince çalışmanın da bir adabı var. Hocalar kızmasın hemen "çalışma esnasında başka şeylerle ilgilenirsen, verimli sonuç alamazsın" diye. Ben böyle alıyorum kardeşim. Bir de üstüne müzik koyuyorum, oh beynimi 254 parçaya bölüp öyle çalışıyorum Çince'mi.

Biz sadece Ramazan'da değil her daim güllaç yiyoruz. Seviyoruz.

Aşağıdakiler de gözünüz gönlünüz açılsın diye size hediyem olsun...

Fotoğraf 1: Ladas dans la rue.
Fotoğraf 2: Musée Anna Akhmatova

Tozpembe hayaller kuruyorum.

2011-04-30T12:31:00.000+03:00

İnsanın hayatında hiç beklemediği anlarda değişik şeyler oluyor bazen. Aslına bakarsanız sevdiğim bir durum değil. Çünkü psikopatlık derecesinde plancı bir yapıya sahip olduğum için, olan şeyler güzel bile olsa bana bir gerginlik basıyor. Anı yaşayamamam da bu yüzden zaten.

Hayaller kuruyorum şu sıralar. Mesela anne-babayla rehbersiz tursuz çıkacağımız gezileri düşünüyorum. Yazın bir butik otelde kalmayı düşlüyorum. Hani şu beyaz binalı, pembe çiçekli, mavi denizli yerlerin birinde...

Yalnızlığa da alışıyorum yavaş yavaş. Hala insan ilişkileri ağır geliyor, o ayrı konu. Eğer insanları anlamak ve onların hareketlerinin senin ruh halini etkilememeye başladığı zamanlar "yetişkinlik" olarak algılanıyorsa, ben hala çocuğum. Hem de daha emekliyorum. Zor işler bunlar.

Hayatıma çok değişik bir insan girdi. Bize benzemeyen. Sonra da çıktı.

Saçmalama...

2011-03-07T15:42:00.000+02:00

Ankara'nın aşkları... Orta Bahçe

2011-02-28T22:50:00.000+02:00

İnsan Dil-Tarih'in orta bahçesinde esneye esneye otururken aslında çok farklı sıfatlara şahit oluyor. Sanki dünyayı böyle küçültmüşsünüz de, binbir türlü tipi oraya kapsül halinde bırakmışsınız gibi...

Ayrı bir dünya orta bahçe... Benim dünyam daha doğrusu. Ben hiçbir ortama bu kadar aşkla bağlandığımı hatırlamıyorum. Bir parkta veya evde boş boş otururak geçirilen saatler vicdan azabı çektirir insana. Orta bahçe öyle değil işte. Sanki orada geçirdiğin her saniye dolu dolu.

Dolu dolu çünkü o kadar farklı hayatlar var ki orada. Bir bakıyorsun özel okula geldiğini sanan, elinde pahalı çantası, altında topukluları, şık şıkırdım kızlar, bir bakıyorsun cidden köyünden yeni çıkıp gelmiş saf temiz delikanlılar, öte yanda türbanın üstüne peruk geçirmiş garip bir abide gibi duran bayanlar, parkaları ve poşularıyla "biz buradayız" diye bağıran TKP'liler... Arada sırada orta bahçeye şöyle bir göz süzüp geçen paltolu, sağcı ağır abiler...

O kadar zevkli ki tüm bu olanları dışardan izlemek. Hele de biraz yukarda merdivenlerde oturuyorsan ayrı bir keyifli herkesi takip etmek. Aynı fakültenin içinde orta bahçe müdavimlerindeysen zaten, yavaş yavaş tanıyorsun suratları. Daha kolay oluyor takip etmesi ve yorum yapması.

Kelimelerle tarif edilemez bir haz duyuyorum orta bahçede. Orada saatler de hızlı geçiyor, dertler de.

'Dekolte' ve 'Nefs-i Emmare' - Hilmi Yavuz

2011-02-27T13:38:00.000+02:00

'Kadın dekolte giyinmiş, tahrik ve davet edici davranmış ise, suça ortaktır. Suça ortak olup sonradan şikâyetçi olması makul değildir.

Bu konuda suç işleyen erkekleri savunduğum anlaşılmasın. Lakin bu suçun işlenmesinde dekolte kıyafetler giyinen, davet ve tahrik edici davranışlar sergileyen kadının da etkisi küçümsenemeyecek kadar büyüktür.' Prof. Dr. Orhan Çeker'in basına yansıyan mahut sözlerinden sonra yaptığı basın açıklaması, bu!
Bir İlahiyat hocası olan Prof. Dr. Orhan Çeker'in, İslam'da tesettür meselesini, Kur'an ve Sünnet açısından gündeme getirmesi anlaşılabilir bir şeydir. Doğrudur, Kur'an-ı Kerim örtünmeyi buyurmaktadır; ama 'dekolte kıyafetler' giyinen kadının işlediği günah, tamamen kendisine, günahı işleyene aittir. Bunun bir mücazatı varsa, bu cezayı verecek olan da, zamanı da bellidir.
'Dekolte kıyafet'in cinsel veya behimî hisleri tahrik edebilmesi de mümkündür elbet. Ama bu meselede, 'nefs-i emmare' hiç mi önem taşımamaktadır? Nefsin tezkiyesi için, Hz. Peygamber, (s.a.s), 'büyük cihad'dır ('cihad-ı ekber') buyurmuşlardır. Değerli hocamız Prof. Dr. Kamil Yılmaz'ın ifadesiyle, 'mücahedenin [cehd sarfetmenin] esası, nefsi alışkanlıklarından kesip, daima onun arzu ettiğinin tersini yapmaktır.'
'Nefs-i emmare', evet, insan sadece Lacan'cı anlamda 'Baba'nın Yasası'na, ya da Freud'un 'Superego'sunun dayatmalarına göre düzenlenip örgütlenmiş toplumsal yasaklara uymakla değil, ama aynı zamanda ve belki toplumsal yasaklardan daha da önemlisi, nefsini dünyevî haz ve arzulardan ('nefs-i emmare'den) arındırması ya da hiç değilse bunlardan sakınması bağlamında bireysel bir ruh terbiyesi ile de mükellef değil midir?
Mesele şudur: Kadın, dilediği kadar dekolte giyinmiş olsun erkek, nefsine hâkim olmak durumundadır. Konu, sadece mâsivâya, dolayısıyla dünyevî haz ve arzulara ait olsaydı, o takdirde 'tahrik', belki de bir ölçüde hafifletici sebep sayılabilirdi. Hiç şüphesiz, işin sadece ceza yasalarına göre, seküler manasıyla kimin ne kertede suçlu olduğunun tesbiti biçiminde dışsal değil, fakat nefs mücahedesi bağlamında içsel bir mesele olarak ele alınması gerekir. Prof. Dr. Kamil Yılmaz hoca, Kur'an-ı Kerim'in el-Furkan Sûresi'nden şu ayet-i kerimeye işaret ediyor: 'Nefsanî hevâsını tanrı edineni görmez misin?' Yılmaz, Taberânî'nin rivâyet ettiği; 'Yeryüzünde Allah'ı en çok kızdıran put, kendisine tapılan hevâ ve hevestir' hadisini de alıntıladıktan sonra şöyle diyor: 'Allah sevgisini zayıflatan sebeplerin başında dünya sevgisi gelir.'
Demek ki, Prof. Çeker'in ileri sürdüğü, 'kadın dekolte giyinmiş, tahrik ve davet edici davranmış ise, suça ortaktır' argümanının kabul edilebilir olması mümkün değildir. Ayrıca, Çeker'in bu argümanında, 'dekolte giyinmiş' olmakla 'tahrik ve davet edici davranmış' olmak, eş ağırlıkta birer unsurmuş gibi ifade edilmiş, aradaki büyük fark, görmezlikten gelinmiştir. 'Dekolte giyinmek', zorunlu olarak, 'tahrik ve davet edici olma'yı içermez. Nitekim, dekolte giyinmiş her kadına, tahrik ve davetkâr davranıyor gözüyle bakmak, düpedüz sapıklıktır;-psikanalizdeki karşılığı da, 'perversiyon'!
Söylemek istediğim şudur: 'Dekolte giyinmiş' kadına cinsel tacizde bulunmanın, dünyevî mânâsı ile seküler ceza yasalarında 'suç' teşkil edip etmediği kadar, bunun bir Müslüman insanın kendi nefsine hâkim olup olmaması ile ilişkisi olduğunu göz ardı etmemek gerekir.
Çeker hoca, 'ölmeden önce ölünüz!' hadisini görmemiş olamaz!

27 Şubat 2011, Pazar
h.yavuz@zaman.com.tr

Şubat 26, 2011

2011-02-26T10:09:00.002+02:00

Şubat 24, 2011

2011-02-24T09:33:00.002+02:00

Üniversiteli olmanın tadı öğrenci evlerinde çıkıyor...

2011-02-22T11:11:00.001+02:00

Öğrenci evlerine bayılıyorum, Ankara'ya okumaya geldik geleli, o yıllardır anlatılagelen öğrenci evlerinin içinde bulunma şansı da elde etmiş olduk.
Aslında dışardan çok itici olan bu, her yer her yerde tarzı evlerin içine girince insan daha bir farklı hissediyormuş. Bir kere sınırlanamaz bir özgürlük var. "Çoraplarını yere atma" diyen yok, " Bu salonun hali ne" diyen yok, mutfak rezalet, topla şuraları" diyen yok...

Evet belki düzen tertip seven bendeniz için bunlar rahatsız edici şeyler olmalı. Ama olmuyor işte. En disiplinli insan bile, bir öğrenci evine girdi mi, kendini atmosfere kaptırıyor, "amaaaan, üzdü mü salla gitsin" kafasında bir vurdumduymazlığa erişiyor...

Benim öyle bir ortamda yaşama şansım olmadı, zira 50 senelik anneanne eşyalarım ve ben kuzu gibi oturuyoruz Yukarı Ayrancı sokaklarında. Zaten apartman da öğrenci evi zihniyetine uygun değil çünkü oturan herkes bundan 50 yıl öncesinde bina ilk yapılırken yerleşmişler, şimdi ölenler falan var ama apartmanın yarısı hala sağ ve gayet kararlı şekilde evlerinde oturuyorlar. Herhangi bir ses olması halinde kurul toplanıyor ve gereği yapılıyor...

Bilmem tabii, ne olacak belli olmaz, ben de belki öğrenci evine çıkarım ilerleyen senelerde. İstemiyorum da değil hani... Bir kere saat sınırlaması yok, aman anneannem merak etmesin, gidiyim 12'den önce mantığı yok...

Güzel şey bunları hayal etmek. Hepimiz öğrenci eviyiz.

Back To The Future

2011-02-20T10:42:00.000+02:00

FLOR, MALE, SIL IN 1983 & 2010

FER IN 1970 & 2010, Buenos Aires

La Negra 1980 and 2010, Buenos Aires

BENN AND DAN IN 1979 & 2010, London

TOMMY IN 1977 & 2010, Buenos Aires

FLO, MARIA & DOLORES IN 1979 & 2010

MY PARENTS IN 1970 & 2010, Buenos Aires

LALI IN 1978 & 2010, Buenos Aires

Oscar 1978 & 2010, Buenos Aires

Daha fazlası için websitesine buyrun...

Şubat 19, 2011

2011-02-19T11:17:00.000+02:00

Nefes alamıyorum bu aralar. Mecazi anlamda değil. Gerçekten bir gariplik var üzerimde ve çözemiyorum. Daha önce yaşadığım bir şey değil, hissettiğim bir şey değil. Tahmin ettiğim bazı nedenler var ama o nedenlerden dolayı böyle bir duruma gelebileceğimi sanmıyorum. Çünkü önceden yaşadığımdan farklı bir durum yaşamıyorum şu an.
Kafamı kurcalıyor tabii o zaman bu durum. Madem aynı şeyleri yaşıyorum, neden etkileri farklı oluyor?
Bir çok şeyin üst üste gelmesinden dolayı mı?
Dayanacak güç kalmadığından mı?
Duygularımın beynimi kandırmasından mı?
Beynimin artık vücuduma hükmedememesinden mi?
...
Derin derin nefes çekmem gerekiyor ki yeterli oksijeni alabileyim. Bu da mecazi bir cümle değil. Edebiyat parçalamaya çalışmıyorum burada. Gerçekten nefes alabilmek için suya dalıp çıktıktan sonra derince bir nefes çekersiniz ya içinize, öyle nefes almaya çalışıyorum işte. Anneannem garip garip bakıyor ben öyle yapınca.
Geçsin bu durum. Sevmedim.

Şubat 18, 2011

2011-02-18T09:50:00.000+02:00

Mesela Pınar salakmış.

2011-02-15T19:41:00.000+02:00

Bu kız da amma çok konuşur oldu, eskiden ne güzel fotoğraf yüklerdi sırf diyebilirsiniz, doğrudur, kabul ederim. Nedense çenem düştü bu aralar. E beni boş bırakırsan 1 ay boyunca... Ne ders yaptırırsan, ne ödev verirsen, benim hastalıklı bünyem buna tepki gösterir tabii. Ben de okul zamanı tatil diye yalvaran, tatilde de okul diye ağlayan tiplerdenim, evet. Bu tatil de sıkıntıdan olsa gerek çeneme vurdu işte.

Kuzenim, Ankara'daki ilk göz ağrım, haftasonlarımın gezme hovardası sevgili Dodo'm Romanya'ya gidiyor yarın okumaya. Nasıl karaları bağladım sormayın, askere gidiyormuş gibi bir burukluk var içimde... 1 dönem boyunca onsuz turlayacağım Bahçeli civarlarında (hoş ben zaten Bahçeli'de dolaşmıyorum, o beni götürüyo ama neyse...)

Arkadaşlarıma da resmi olarak kavuştum bugün. Dedikodunun ve kahkahanın dibine vurduk (evet öyle yaptık). Tatil onlara yaramış, espri kalitelerini yükseltmişler, bir de İncir Reçeli adlı filme gittik beleşten ( Forum Ankara'da salı günleri üni. öğrencilerine beleş sinema var, apaçiler olarak her salı ordayız). Tavsiye ederim, gayet dramatik, romantik ve acılı bir film. Bir damla göz yaşı bile düştü gözümden bir sahnede.

Fotoğraf için kısa saçmalamalar:

Hani böyle romanlarda falan "çocukluğumun geçtiği o eski eve girince, her şeyin yerli yerinde olduğunu gördüm" triplerinde paragraflar vardır ya... Benim hiç öyle bir evim olmadı çünkü ben toplam 4 ayrı evde büyüdüm. E hal böyle olunca bi burukluk oluyor içimde... Yukardaki fotoğrafı çektikten sonra da aklıma o geldi işte. Mesela orası benim çocukluğumun geçtiği evmiş. Ben yıllar sonra gelmişim falan filan... Takılın işte.

Gülden Karaböcek dinlerken...

2011-02-13T20:03:00.000+02:00

Fena şekilde mayışığım şu an. Annemler içerde anneannemle beraber Yok Böyle Dans izliyorlar, benim karnım hafiften sızlıyor, arka planda Perşembe'nin Gelişi adlı programın bir bölümü açık, anlamadığım ekonomi hakkında bir şeyler dinliyorum ve akşamüstü saatlerinde Ankara'ya ayak basmış olmamın mutluluğu da içimde...

Yarın okul yok. Ama biz orta bahçede çay içiyor olacağız. Aslında bir nevi 14 Şubat kutlamalarına alternatif kutlama bizimkisi, herhalde oradan da bara geçilir, kandil bizi bağlamaz gibi görünüyor.

Odama da kavuştum, yeni aldığım her şeyi yerleştirdim, Alıp alıp okumaya zaman bulamadığım ve raflarından beni izleyen kitaplara yenilerini ekledim. Bir de altlarına okumakta olduklarımı dizdim. Beş adet kitap okuyorum şu an. 1.Tutunamayanlar 2.Mutluluk 3.Yüzüklerin Efendisi 4.Tarih Sümer'de Başlar 5.İpek Yolu

Kendime yeni bir kutu aldım. Puantiyeli ve kapağında aptal suratlı bir köpek resmi var, içine koyacak bir şey bulamadım. Rafa koydum, güzel duruyor.

Ankara'daki olağan hayatım başladı, haber vereyim dedim.

Şubat 11, 2010

2011-02-11T18:44:00.002+02:00

Böyle şeyler çekebilmeli insan...

2011-02-10T11:28:00.003+02:00

Aklı selim bir kızın fallara perilere sarması yalanı.

2011-02-09T09:59:00.000+02:00

Kısıtlı bir zamanım var, arkadaşımla bulaşacağım. Banyoya girmem lazım, onbeş dakika daha geç kalırsam tüm plan altüst olacak ve sevgili arkadaşım beni Bakırköy meydanda zirzop gibi tek başına bekleyecek. Olsun varsın, ben yazı yazayım.
Aslında yazacak bir şeyim de yok, herhangi bir atraksiyon beklemeyin yani. Bugünün en önemli eylemi kavhe falı baktıracak olmamız. Ben ki bu tür şeylere gülüp geçen, üstüne bi de dalga geçen insan, şu halime kendim bile acıyorum. Türk kahvesini kusa kusa içmeme rağmen yine de her bulduğum insana fal baktırtma huyumdan vazgeçemiyorum. Bendeki bu ani değişimin sebebi annemin yorumuyla: beklentisi olan insanlar fal baktırır. Demek ki benim bundan 2 yıl öncesine kadar hiçbir beklentim yoktu. Neyse.
Geçen sene arkadaşlar beni fallara inandırmak için her türlü şebekliğe girdiler, oraya gittik bilemedi, buraya gittik olmadı falan derken, şu Taksim'de Melekler Kahvesi var ya, orada özel ad vererek bi kadına gittik. O kadın yokmuş. Bize yedekte duran kadını verdiler. Ben gene saçma bi tiple oturdum, kadın direkt "inanmıyorsun di mi?" dedi, "evet" dedim ve olay başladı. Kadının her söylediği mi tutar kardeşim. Benim için geleceği söylemesi önemli değildi, geçmişi bilse yeterdi. Oğlum hepsini bildi, bi de üstüne geleceğe dair bi şeyler söyledi. Onlar da oldu lan bu kış. Bilmiyorum yani sadece şans da olabilir.
Neyse işte bugün ona gideceğiniz. Ama kadının ne adını, ne sanını biliyoruz o ayrı konu. Nasıl bulacaksak... Ben size detayları bildiririm. Çok merak ediyorsunuz ya.

foto foto

Şubat 7, 2010

2011-02-07T22:11:00.000+02:00

Eckhart Tolle'un felsefesini bilen bilir. Arada başarabiliyorum onu. Sessizliği duyabiliyorum. Zihnim bir-iki saniyeliğine susuyor ve gerçek Pınar'ın rahatlığına erişebiliyorum. Çok kısa bir süre bunu başarabiliyorum ama. Dedim ya bir-iki saniye. Daha fazlasına ulaşmam gerekir. Huzur lazım.

2011-02-06T21:27:00.002+02:00

Şubat 5, 2010

2011-02-05T23:09:00.000+02:00

Eğlenceyle sıkıntı birleşir ya bazen, işte öyle bir şey.

2011-02-04T13:29:00.000+02:00

Aslında ilk başta esprili bir yazı yazma planıyla çıktım yola ama sonra Uludağ hakkında yazı yazmaktan vazgeçtim. Neden diyecek olursanız, iki nedeni var. 1- Özel okul çocuklarına düşman olan arkadaşlarımın, benim Uludağ'a gidip, orada eğlenme ve sonra da bunun yazısını yazma fikrime saldıracak olmaları, 2- Özel okul çocuğu olan arkadaşlarımın bu yazımı okuduktan sonra kendi dünyalarını nasıl yerden yere vurduğumu gördüklerinde 'acaba bu kız bizi sevmiyor mu' diyecek olmaları. Yani her iki türlü de mahalle baskısı.

Ama yine de benim içim el vermiyor ve kim ne düşünürse düşünsün diyerek bu yazıyı yazıyorum. Çünkü şu 5 gün kafamı toparlamamı ve belki de büyük oranda olgunlaşmamı sağladı.

İnsanın ait olmadığı ortamda yaşamak zorunda kalması nasıl kasvetlidir bilir misiniz?

Uludağ'da -belki duymuşsunuzdur- Winterfest denilen bir olay gerçekleştiriliyor her yıl. Biz de bu sene lise arkadaşlarımla toplaşıp oraya gittik. Benim derdim ne kaymak, ne de konser izlemekti. Tek derdim, arkadaşlarımla birlikte olmaktı, o yüzden de Uludağ'ı sevmememe ve kayak yapamamama rağmen yollara düştüm. Buraya kadar bir sıkıntı yok zaten. Arkadaşlarımla güzel vakit de geçirdim, sabahlara kadar dans da ettim, deli gibi açıkbüfenin dibine de vurdum vs. vs.

Yalnız sorun, benim o ortamda kendimi uzaylı gibi hissetmemdi. Şimdi şöyle kuşbakışı insanlara bakarsak...

Öncelikle herkesin ayağında Abercrombie çeşitli renklerde eşofmanlar düşünün. Üstte de tercihe göre kazaklar... Sabah durum böyle. Akşamları ise zaten herkes bir şeyler kanıtlamaya gelmiş. 30 cm. topuklular, birbirinden güzel, marka elbiseler... Aslında buraya kadar da fazla sorun yok çünkü isteyen istediğini giyer, ben tüketim çılgınlığına hayır diye bağıran insanlardan değilim, paraları var alıyorlar, vücutları var giyiyorlar, kimsenin işi değil karışmak... Ama... harcanan para düşünüldüğünde işte orada mideme bir şeyler oturdu.

Tamam anladık herkes şıkşıkırdım, herkes başkaları için süsleniyor ve ortada bir "bir şeyleri kanıtlama" havası var. Her şeye eyvallah. Fakat, iş artık gerizekalıca para harcama moduna gelince, nedense bende de devreler koptu.

Her gün konser oluyor bu Winterfest işinde, sanatçılar çıkıyor vs. Son gün Arto vardı. Bilmiyordum yeni öğrendim, Arto her sene geldiğinde ona "şampanya gönderme" yarışı başlıyormuş ve her gelen şampanya şişelerinden sonra gönderinin adı, soyadı ve yolladığı şişe miktarı okunup hep bir ağızdan salon "100 şişe şampanya, 100 şişe şampanya, 100 şişe sampanya, Murat'tan Arto'ya..." diye şarkı söylüyormuş. E doğal olarak bu sene de aynı şey yapıldı. İlk başta yollanan miktarlar bi derece (!) normaldi, işte 1 şişeyle başladı, sonra 20, 50, 100, 250, 500 derken iş 1000 şişeye kadar çıktı. Eğer 100'den fazla şişe yollarsanız, Arto'nun sizle ilgilenme dakikası da o oranda artıyor. İşte hangi okuldan olduğunuzu vs. de soruyor, adınız daha uzun süre sahnede kalıyor. Tüm bunlar olurken bir süre sonra Arto "yuh, çüş" gibi kelimeleri ardı ardına kullanmaya başladı, ben n'oluyor diyerek kulak kabarttım tabii, biri 2000 şişe yollamış, sonrasında 5000 şişe de geldi. Artık daha fazla yorum yapmayayım diyorum çünkü zaten 5000 şişe şampanya ne demek, hepimiz kafamızda az çok kurabiliyoruz. Ve işin asıl kilit noktası, bu bahsettiğimiz kişiler para babaları, şirket sahipleri, ünlü işadamları değiller. Bunlar baba parası yiyen, liseli ya da üniversiteli büyük ihtimal de ilerde babalarının işlerini batıracak olan ben yaşlarda çocuklar.

Tüm bunlar olurken dedim ya içime bir şeyler oturdu. Herkes ayakta koparken ben çöktüm koltuğuma ve bunları düşündüm. Benim bulunduğum üniversitedeki normalliğe baktım, bi de bulunduğumuz yerdeki anormalliğe... Ne hayatlar var, ne paralar var... Biz sayfası 5 kuruş olan fotokopiyi 1.5 kuruşa çektirmeye çalışırken Arto'nun kaşına gözüne binlerce şampanya yollayabilen insanlar var. Eşitlik olsun, onun parası fakirle bölüştürülsün, yaşasın komünizm saçmalıklarını geçelim. Herifin babası gece gündüz çalışmış, parayı yoktan var etmiş ve keyfine göre de harcıyor ama onun çocuğu çıkıp sırf adını duyurmak için, sırf hava atmak için boş yere har vurup harman savuruyorsa bir sorun vardır ortada. Sarhoşken yaptıkları bu hareket umarım evde bir tepkimeye neden olur. Çünkü zaten babaları da bu yaptıkları harekete tepki göstermezse dünya şu an da sular altında kalsın ve hepimiz geberelim.

Zaten gecenin sonunda bir de kavga çıktı, bir masada laf atma olayıyla başlayan kavga tüm otele yayıldı, yaklaşık 1000 kişilik salonun tüm erkekleri birbirine girdi, masalar, sandalyeler kırıldı, bardaklar şişeler havada uçtu, herkesin ayağına camlar battı, kavga salondan çıkıp lobiye sonra da oda katlarına yayıldı, jandarma geldi, korumalar müşterilere daldı...

Yine tek sorun: Kimse neden kavga ettiğini bilmiyordu.

Biz de iki kişi arasında çıkan kavganın çıkış noktasını ertesi sabah öğrendik zaten.

Bunun dışında yine Uludağ'dan birkaç gözlem...

Asansörde annesine "başka kimse binmesin, istemiyorum, kapıyı hemen kapatalım" diye bağıran 10 yaşındaki şımarık erkek çocuğu...

Bu şımarık erkek çocuğuna gülerek cevap veren ve gerçekten de kapıyı hemen kapatan gerizekalı bir anne müsvettesi...

Dışarısı -10 dereceyken akşam yemeğine deniz şortu ve parmak arası terlikle gelen gençler...

Asansöre binen kadının parfümünü beğenmeyip kıç kadar ortamda "offff iğrenç koktu burası, havalandırmayı açar mısınız?" diye bağıran yine gerizekalı kız müsvetteleri...

Odalarını temizleyen insanlara bir günaydını bile çok gören, bir de üstüne emir yağdıran tipler...

Uludağ böyleydi işte.

İnsanın ait olmadığı ortamda yaşamak zorunda kalması nasıl kasvetlidir bilir misiniz?

"Gitmeseydin kardeşim" diyeceksiniz. Gitmek zorundaydım çünkü arkadaşlarımı seviyorum.

Hadi bakalım yazıyı yazdım. Şimdi gelecek tepkileri de ben yazayım, siz yorulmayın.

1- Uludağ'a gitmiş, o kadar para vermiş, eğlenmiş zengin bebesi. Bir de kalkmış kendi gibi olan zengin piçlerini küçümsüyor. Orada onlarla eğlenip eğlenip, ondan sonra buraya gelip fakir edebiyatı yapıyor.

2- Hem bizle oraya geliyor, bizimle vakit geçiriyor, sonra bizim hakkımızda yazı yazıyor. Ankara'ya gittiğinden beri çok değişti. Hem para benim değil mi, istersem harcarım, istersem çöpe atarım, sana ne... Benim param seni niye geriyor?

3- Pınar aslında orta gelirde bir insan. Hem çok zenginlerin arasında yaşadı, hem de ekmek alacak parası olmayanları tanıdı. İki tarafa da uyum sağlamaya çalıştı. Zenginlerin arasındayken sahte markalarla gezdi, durumu iyi olmayanların arasında da "burjuva" olarak anıldı. Bazı zenginler onu küçümsedi, bazı durumu iyi olmayanlar ondan nefret etti.

Bazı insanlar tanıdı ki, Pınar'ı parası veya parasızlığıyla değil de kişiliğiyle benimsediler. Onun sadece arkadaşlığıyla ilgilendiler. Pınar yaşadığı ortama ayak uydurmaya çalışırken, onun işini kolaylaştırdılar ve bazen Pınar uyum sağlama işini yüzüne gözüne bulaştırsa bile bir şey yokmuş gibi davranıp, onunla arkadaşlığa devam ettiler.

Uludağ böyleydi işte.

Ben dönem sonu yazısını unutmuşum ya la!

2011-01-29T11:40:00.000+02:00

Modadır kardeş. Üniversiteye gidiyorsanız ve 1. döneminiz bitmişse, illa ki bir yazı yazıp, o dönemi değerlendirmeniz gerekir. Kimse iplediğinden değil, bir öz tatmin galiba bu modanın çıkış noktası.

Neyse benim dönem 2 hafta önce bitti aslında ama ben yeni uyandım bu yazı için. Şimdi görevimi yerine getireceğim ve üniversite hayatımın ilk döneminin bitişini çoşkuyla size anlatacağım.
Özet geçmemiz gerekirse;
19 yılın acısını 4 ayda çıkadım. Her türlü konuda bunu söyleyebiliriz. Gerek eğlence hayatı, gerek gönül ilişkileri, gerek arkadaş ortamı, gerekse inek gibi çalışma...

Bunu hiç gocunmadan söyleyebilirim: 19 yıllık hayat tecrübemden daha fazla tecrübe edindim şu 4 ay içinde. Bir büyüdüm, bir büyüdüm... Daha çok fırın ekmek var önümde yemek için biliyorum merak etmeyin, ben büyüdüm, her bi boku biliyorum havalarına girmedim, sakin olun. Yine de insan kendini iyi hissediyor hayat tecrübeleri arttıkça. Üniversite farklı derlerdi, gördüm, test ettim. Millet haklıymış beyler.

Ankara'nın da havası suyu altın zaten. Yaşanacak şehirmiş orası. Manyak bir aşkla bağlandım oraya. Yani okulumla aramda mecazi olmayan bir aşk var. Bana "orta bahçe" derseniz, ölümüne gelirim sizinle. Böyle de gözüm kör. İstanbul'da bile canım sıkılıyor, burnumda tütüyor Ankara. Ekranın sağında Ankara hava durumu var, durup durup kontrol ediyorum, anneme rapor veriyorum; "Anne, Ankara -2, kar yağıyor", "Anne, 3 derece Ankara, İstanbul'la aralarında 6 derece var, yuh". Annem en sonunda isyan etti tabii, "Banane be Ankara'dan, durup durup Ankara hava durumu kontrol ediyorsun yaa".

İnsanın evinden çıkıp özgürleşmesinin değeri paha biçilemezmiş. Beni okuyan gençler varsa (bak, bak havaya bak, büyüdü adam oldu ya, gençlere tavsiyeler triplerine giriyor), size önerim, kesinlikle aile şehrinden çıkıp başka yerde üniversite okumanız. Hayatınızı yaşarsanız, öyle diyeyim.

fotoğraf

Ocak 28, 2011

2011-01-28T22:56:00.000+02:00

Kızını öldüren baba bile yalan söyleyebiliyorsa...

2011-01-25T10:55:00.000+02:00

Müge Anlı'yla yakın bir ilişkim yok. Kendisiyle sadece manikür zamanlarında bir araya geliyoruz. Gittiğim güzellik salonu tarzı yerde her daim onun programı açık oluyor ve isteseniz de istemeseniz de izliyorsunuz.
Yine geçen hafta salona gittiğimde Müge Anlı açıktı ve televizyonda ağlayan bir baba ve bir kardeş vardı. Baba, kaçıp evlenen sonra da ölü bulunan kızı için ağlıyordu. Kardeş, çelişkili ifadeleri yüzünden suçlananlar arasında bulunduğu için ayılıp bayılıyordu. Baba da sürekli oğlunun ifadelerine onay verip, o gün ne yaptıysa eksik yönlerini düzeltiyordu vs. İkisinin de suratı gerçekten endişeli ve üzüntülüydü. Her zamanki gibi Arzu Abla'yla (salonun sahibi) yorum faslına geçtim. Dedim ki; "Bence bunlar yapmamıştır. Adamın üzerine gelindiği için bayılıp duruyor, her şeyi olduğu gibi anlatıyorlar işte." Arzu Abla da "Hiç belli olmaz, sürekli çelişkili bir şeyler söyleyip duruyorlar, kız zaten evden kaçmış, kesin bunlar boğmuşlardır." dedi. Ben tabii diğer programları ve adamın neler söylediğini bilmediğim için pek bir yorum yapamamıştım. Kırık yılın başı programa ortasından dalıyorum çünkü...

Yalnız bu sabah haberleri okurken bizim bu adamlarla ilgili habera rastladım. Buyrun şurdan. Tutuklanmışlar. Suçlu olup olmadıkları daha belli değil ama haberi okuduğum an da, nasıl bir hayal kırıklığı hissettim anlatamam. Sabahtan beri evin içinde şarkı söyleyip dolaşırken, bi an da üzerime bir şey çöktü. Eğer ki bunlar katil çıksınlar;
işte o zaman ne dünyaya inancım kalır,
ne aileye inancım kalır,
ne insanlığa inancım kalır,
ne de kendime inancım kalır.

Kızını öldüren baba bile yalan söyleyebiliyorsa...
Nasıl umudum kırıldı sabah sabah anlatamam.

Ocak 24, 2011

2011-01-24T21:39:00.000+02:00

Bugün Savaş'ımın doğum günü...

2011-01-21T18:18:00.002+02:00

Savaş kim mi? Hayatımızın tek gerçeği.
İstediğimize sahip olduğumuz, beğendiğimiz her şeyi fiyatı ne olursa olsun aldığımız, özel okul sıralarında tek derdimizin geçer not almak olduğu zamanlarda, altımızda son model arabalar varken, kim kiminle yatmış, kim saçını ne renge boyatmış saçmalıklarını tartışırken yüzümüze tokat gibi inen bi darbe o. Geçen sene üniversite sınavının ilk aşamasının sonuçları açıklandığı gün ölen ve hepimizin içinden bir parça alıp götüren arkadaşımız, Savaş.
Hayatta nasıl gerçeklerin olduğunu bize gösteren kişi. Mükemmel hayatlarımıza dert ararken bize ölüm haberini getiren, vedalaşmaya bile fırsat vermeden giden, hayatta sevdiğimi yüzüne söyleyemediğim tek insan.

Bugün Savaş'ımın doğum günü.
Hayattaki tek gerçeğimizin.

Günden geriye kalanlar...

2011-01-20T20:19:00.000+02:00